گروه اندیشه: با توجه به رشد غیر اخلاقی توهین به متفکران از جمله علی شریعتی، دکتر علی هاشمی مدرس دانشگاه در جستاری کوتاه، به نقد این پدیده ناروا پرداخته است. در ادامه می خوانید:
اختلافنظر، نهتنها نشانه زندهبودن اندیشه، بلکه شرط ضروری رشد فکری و پیشرفت جوامع است؛ اما هنگامی که استدلال جای خود را به طعنه، اتهام و تخریب شخصیت میدهد، گفتوگو از مسیر عقلانیت خارج میشود و به جدال فرسایشی تبدیل میشود.
مباحث اخیر میان دکتر عبدالکریم سروش و دکتر موسی غنینژاد و … را میتوان از چند منظر بررسی کرد. این دو متفکر از دو سنت فکری و معرفتی متفاوت به مسائل جامعه، دین، سیاست، اقتصاد و روشنفکری مینگرند. سروش با تأکید بر معرفتشناسی، تحول فهم دینی و نسبت دین و قدرت، و غنینژاد با تکیه بر آزادی اقتصادی، نقد مداخله ایدئولوژیک در اقتصاد و دفاع از مبانی اقتصاد آزاد، هر یک پرسشهای مهمی را پیش روی جامعه قرار دادهاند.
طبیعی است که دیدگاههای هیچیک مصون از نقد نیست. درباره اندیشه شریعتی، برای مثال، میتوان هم تأثیر تاریخی و اجتماعی او در بیداری نسلها را بررسی کرد و هم درباره ایدئولوژیکشدن دین، برداشتهای سیاسی از مذهب و پیامدهای نظری آن پرسشهای جدی مطرح ساخت. نه ستایش مطلق شریعتی به معنای فهم عمیق اوست و نه نفی کامل اندیشهاش نقد علمی محسوب میشود.
همچنین در مباحث اقتصادی، دفاع از آزادی بازار و نقد اقتصاد دولتی، پرسشی بنیادین و قابل دفاع است؛ اما باید درباره شرایط نهادی تحقق بازار آزاد، انحصار، عدالت اجتماعی، فقر و نقش تنظیمگری دولت نیز پاسخهای مستدل ارائه کرد. همانگونه که نقد ایدئولوژیزدگی نباید به نادیدهگرفتن پیچیدگیهای اقتصاد و جامعه منجر شود، دفاع از عدالت نیز نباید به توجیه مداخله بیضابطه دولت بینجامد.
از سوی دیگر، نقد دکتر سروش به پیوند قدرت و معرفت دینی و ضرورت استقلال اندیشه از اقتدار سیاسی، موضوعی مهم و شایسته بحث علمی است؛ اما این دیدگاه نیز باید در معرض پرسش، نقد و سنجش استدلالی قرار گیرد. هیچ متفکری صرفاً به اعتبار پیشینه علمی یا شهرت اجتماعی خود، از پاسخگویی به منتقدان بینیاز نیست.
نکته اساسی این است که مسئولیت روشنفکران و استادان دانشگاه تنها تولید اندیشه نیست؛ بلکه الگوسازی برای فرهنگ گفتوگو نیز هست. هنگامی که صاحبان اندیشه به جای نقد گزارهها، شخصیت یکدیگر را هدف قرار میدهند، جامعه نیز به جای یادگیری استدلال، فرهنگ حذف و برچسبزنی را میآموزد.
هیچکس مالک انحصاری حقیقت نیست؛ نه سروش، نه غنینژاد و نه هیچ متفکر دیگری. بزرگی اندیشه به بلندبودن صدای صاحب آن نیست؛ به قدرت استدلال، انصاف در نقد، پذیرش خطا و شجاعت بازنگری در باورهاست. بیاموزیم با یکدیگر اختلاف داشته باشیم، بیآنکه حرمت یکدیگر را بشکنیم. هدف مناظره شکستدادن انسانها نیست؛ نزدیکشدن به حقیقت، گسترش فهم عمومی و کمک به اصلاح جامعه است.جامعهای که در آن اندیشهها آزادانه نقد شوند، اما اندیشمندان حرمت داشته باشند، به بلوغ فکری نزدیکتر خواهد شد.
نکته راهبردی: به نظرم پیام ماندگار باید این باشد که آزادی اندیشه بدون تحمل نقد، و نقد بدون اخلاق، هر دو به ضد خود تبدیل میشوند. جامعه ایران بیش از آنکه به پیروزی این یا آن متفکر نیاز داشته باشد، به فرهنگ گفتوگوی مستدل و امکان شنیدن صدای مخالف نیازمند است.
۲۱۶۲۱۶
کد مطلب 2304332
-
نقد اندیشه یا تخریب اندیشمند؟؛ ضرورت بازگشت به اخلاق گفتوگو و عقلانیت انتقادی
-
کالبدشکافی جنون زندگی مشترک؛ خانه را به مسلخ «من»ِ سلطهگر بدل نکنیم/ از شکنجهی سکوت تا فوران خشم
-
هشدار: در ایران جوانان «صدا» ندارند؛ نبود آمار از تنهایی جوانان/ رشد «تنهایی» و «خودکشی» در ایران؛ قوانین مصوب برای خروج از تنهایی جوانان در کشورها