تجربه چندین دولت و دوران مختلف مذاکره راست و چپ نشان داده که در نهایت پس از جنگ ددمنشانه علیه مردم و رهبر ایران، به نظر میرسید که مسیر صلاح ملت ایران، برهمگان روشن شده باشد، اما عدهای پیدا شده و میگویند قدرت دوم دنیا از ایران میخواهد که تا با قدرت اول توافق نکنی، وگرنه ما هم با تو کار نمیکنیم! و تا ابزار قدرت ات (یعنی تنگه هرمز) را کنار نگذاری با تو کار نخواهیم کرد!
به گزارش خبرآنلاین احسان خاندوزی وزیر اقتصاد دولت سیزدهم در سایت تابناک نوشت: جالب آنکه در کمتر از ۲۴ ساعت، در بین کشورهای G۲۰، چین تنها کشوری بود که بیانیه اجلاس وزرای اقتصادی را که بندی از آن علیه مدیریت ایران بر تنگه هرمز است را تایید و امضا نکرد. البته آن بیانیه در مقابل تمام اقتصادهای درحال ظهور و به نوعی تجارت آزاد بود. در شش ماه گذشته این تنها حمایت چین از ایران نبوده، چندی قبل در میانه جنگ چین به شرکتهای خریدار نفت ابلاغ کرده بود از تحریمهای امریکا پیروی نکنند. قبلتر از آن هم از حق وتوی خود در شورای امنیت سازمان ملل به نفع کشور ما استفاده کرده بود. قبلترتر از آن هم علیرغم تحریم قدرت اول، سالها بزرگترین خریدار نفت تو بود و دهها شاهد دیگر.
این حاشیهها در حالی بیان میشود که رئیس جمهور چین، همان روزی که با مقامات ترکیه و قطر و … هم ملاقات اختصاصی نداده بود با رئیسجمهوری اسلامی ایران هم ملاقات نداشت، آیا این بهانه برای تخطئه رابطه با چین است؟ آیا اینکه مقام ایرانی در جمع شانگهای (که ماهیتا بلوک مقابل قدرت اول دنیاست) اظهار میکند که اگر آن قدرت اول و متجاوز برگردد، ایران هم به رابطه باز میگردپ، بدترین پیام به بلوک مقابل آمریکا نیست؟ آیا صحن شانگهای جای فرستادن پیام به امریکاست یا نشان دادن اتحاد ضد امپریالیستی شرق است؟ آیا همین علامتهای خودی، بهترین عامل برای مایوس کردن قدرت دوم و سایر شرکای راهبردی ایران به شمار نمیرود؟
17302
کد مطلب 2270468
-
عاصم منیر مرد شماره یک پاکستان؟ / همه چیز درباره ژنرال قدرتمند پاکستان و فیلد مارشال محبوب ترامپ
-
اگر رئیس جمهور چین در بیشکک با پزشکیان دیدار نکرد، با رهبران ترکیه و قطر هم ملاقات نداشت