در اوج تحریم نفتی اعراب در سال ۱۹۷۴، ایالات متحده با هدف کاهش مصرف انرژی، قانون ساعت تابستانی را تا زمستان تمدید کرد. قانونگذاران امیدوار بودند که با کشاندن یک ساعت از روشنایی روز به ساعات پایانی بعدازظهر، مصرف برق را کاهش دهند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ بحران انرژی دهه ۱۹۷۰ میلادی، آمریکا را به سمت اجرای طرح ساعت تابستانی در تمام طول سال سوق داد؛ اما این آزمایش یک فاجعه تمامعیار بود.
در اوج تحریم نفتی اعراب در سال ۱۹۷۴، ایالات متحده با هدف کاهش مصرف انرژی، قانون ساعت تابستانی را تا زمستان تمدید کرد. قانونگذاران امیدوار بودند که با کشاندن یک ساعت از روشنایی روز به ساعات پایانی بعدازظهر، مصرف برق را کاهش دهند. ریچارد نیکسون، رئیسجمهور وقت، مدعی بود که این اقدام «کمترین زحمت» را برای مردم خواهد داشت؛ اما از آنجایی که در برخی نقاط کشور، خورشید تا ساعت ۹ صبح طلوع نمیکرد، ترددهای تاریک صبحگاهی به محل کار و مدرسه، خیلی زود افکار عمومی را علیه این طرح شوراند.
بحران نفتی دهه ۱۹۷۰ و یک راهکارِ شتابزده
از سال ۱۹۶۶، ساعت تابستانی به طور منظم از بهار تا پاییز اجرا میشد. ایده تمدید آن بلافاصله پس از اعلام تحریم نفتی در اکتبر ۱۹۷۳ مطرح شد. دیوید پررو، نویسنده کتاب «غلبه بر نور روز: داستان کنجکاویبرانگیز و بحثبرانگیز ساعت تابستانی»، میگوید: «کنگره به دنبال هر راهی برای صرفهجویی در انرژی بود.»
تغییر ساعت مسبوق به سابقه بود. در طول هر دو جنگ جهانی از ساعت تابستانی برای حفظ انرژی استفاده شده بود و قانونگذاران باور داشتند که با انتقال روشنایی بیشتر به بعدازظهر، میتوان مصرف برق را کاهش داد. با حمایت ریاستجمهوری، کنگره بهسرعت دستبهکار شد و نیکسون در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۳ [۲۴ آذر ۱۳۵۲] «قانون اضطراری حفظ انرژی از طریق ساعت تابستانی» را امضا کرد. این قانون که از ۶ ژانویه ۱۹۷۴ [۱۶ دی ۱۳۵۲] اجرایی شد، دورهای آزمایشی ۱۶ ماهه را آغاز کرد که دولت مدعی بود روزانه معادل ۱۵۰ هزار بشکه نفت صرفهجویی به همراه خواهد داشت.
زمستانی تاریک و واکنشی تند
در ابتدا، واکنش عمومی چندان جدی نبود. پررو میگوید: «مردم معمولاً میگفتند اوه، مشکلی نیست و فکر زیادی درباره آن نمیکردند.» اما به محض تغییر ساعت، واقعیت رخ نمود. در شهرهایی مثل دیترویت، ایندیاناپولیس، مینیاپولیس و سیاتل، خورشید تا حدود ساعت ۹ صبح طلوع نمیکرد. پررو میافزاید: «تقریباً همه مجبور بودند در تاریکی بیدار شوند و در تاریکی به محل کار یا مدرسه بروند.»
روزنامهها از آشفتگی عمومی نوشتند. در ۸ ژانویه ۱۹۷۴ [۱۸ دیر ۱۳۵۲]، نیویورکتایمز گزارش داد: «قطارهای مسافربری نیوجرسی با تأخیر مواجه شدند، بسیاری از دانشآموزان صبحانه رایگان خود را از دست دادند، برخی کارگران با ترس و لرز به سمت مترو و اتوبوس میرفتند و بسیاری از مردم احساس عجیبی داشتند؛ چراکه روزِ کاری برای اکثر آنها یک ساعت زودتر، در تاریکی وهمانگیزی آغاز شده بود.»
در تاریکی هوا به مدرسه بروند؛ حتی برخی از کودکان در مسیر مدرسه جان خود را از دست دادند.
نگرانیهای امنیتی بهسرعت بالا گرفت. پررو اشاره میکند که یک نوجوان ۱۶ ساله در شیکاگو در راه مدرسه با خودرو تصادف کرد و جان باخت؛ کودکان دیگری نیز در ویرجینیا، اوهایو، لوئیزیانا، پنسیلوانیا و کالیفرنیا در حوادث پیش از طلوع خورشید کشته شدند. وخیمترین وضعیت در فلوریدا رخ داد که تنها در هفتههای اول زمستان، ۸ کودک جان خود را از دست دادند؛ در حالی که در مدت مشابه سال قبل، تنها دو مورد ثبت شده بود.
در مناطق روستایی، خانوادهها میگفتند کودکانشان در جادههای تاریک به انتظار اتوبوس میمانند در حالی که خودروها با سرعت از کنارشان رد میشوند. در شهرها نیز والدین نگران تردد فرزندانشان در خیابانهای خلوت پیش از طلوع آفتاب بودند. در واکنش به این وضعیت، یک شرکت بیمه «برچسبهای بازتابدهنده نور» برای لباس کودکان توزیع کرد و مدارس دالاس ۹ هزار دلار صرف خرید علائم هشداردهنده کردند. برخی مدارس حتی ساعت شروع کلاسها را به تأخیر انداختند.
افکار عمومی در عرض چند ماه کاملاً تغییر کرد. نظرسنجی دانشگاه شیکاگو نشان داد حمایت از ساعت تابستانی دائمی از ۷۹ درصد در دسامبر به ۴۲ درصد در فوریه سقوط کرد. یکی از کارکنان مجلس به نیویورکتایمز گفت: «به نظر میرسید آمار مرگومیر افزایش یافته و همه دچار اضطراب شده بودند.» طبق گزارش ۳ فوریه ۱۹۷۴ [۱۴ بهمن ۱۳۵۲] نیویورکتایمز، درخواستها برای لغو این قانون در کنگره آغاز شد. سناتور دیک کلارک از آیووا گفت: «وقت آن است بپذیریم که احتمالاً مرتکب اشتباه شدهایم.»
تا پاییز ۱۹۷۴، کنگره قانون ساعت تابستانی دائمی را لغو کرد و رئیسجمهور جرالد فورد در ۵ اکتبر [۱۳ مهر ۱۳۵۳] آن را امضا کرد. پررو میگوید: «این موضوع ناگهان به یک مسئله بزرگ ملی تبدیل شد، در حالی که هنگام تصویب، اصلاً اینطور نبود.»
دستاوردهای ناچیزِ ساعت تابستانی دائمی
محققان این آزمایش ۱۰ ماهه را بهدقت بررسی کردند. نتایج بهدستآمده مبهم و اغلب بینتیجه بود. گزارش موقت وزارت حملونقل نشان داد که تأثیرات این طرح «آنقدر ناچیز بود که به طور کلی نمیشد آنها را از تغییرات دیگرِ همزمان تفکیک کرد.»
کنگره نیز اعلام کرد که اگرچه ساعت تابستانی دائمی ممکن است «مزایای اندکی» در حفظ انرژی، بهبود ایمنی ترافیک و کاهش جرایم خشن داشته باشد، اما «این مزایای احتمالی بسیار ناچیز بوده و تشخیص آنها از تغییرات فصلی یا نوسانات قیمت انرژی دشوار است.» دفتر ملی استاندارد نیز بعدها اعلام کرد «هیچ صرفهجویی قابلتوجهی در انرژی یا تفاوتی در تلفات ترافیکی» مشاهده نشده است.
منبع: history.com
۲۵۹
کد مطلب 2250022
-
۱۳ روز پس از کودتای نوژه؛ روایت تیمسار فلاحی از پاکسازی گسترده ارتش
-
چرا تجربه «ساعت تابستانی دائمی» در آمریکا شکست خورد؟
-
عکس/ خیابان لالهزار در اواخر دوره قاجار
-
عکسهای مسحورکننده از چهره واقعیِ کار روزمره پلیسهای نیویورک در دهه ۱۹۷۰
-
گنجینه ۳۰۰۰ ساله ایران، زندیا را به تیتر اول رسانهها تبدیل کرد
-
عکس/ رژه دختران جوان با اسلحه در تهران؛ دهه ۶۰
-
مخوفترین قاتل زنجیرهای آمریکا دستگیر شد/ جفری دامر قربانیانش را مثله میکرد
-
عکسهای مسحورکننده از چهره واقعیِ کار روزمره پلیسهای نیویورک در دهه ۱۹۷۰