آمریکا چگونه نام خود را به دست آورد؟ پیشنهادهای دیگر شامل «مستعمرات متحد»، «کلمبیا» و «ایالات متحد آلگانی» بودند.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، زمانی که بنیانگذاران آمریکا برای ایجاد کشوری جدید و مستقل از بریتانیای کبیر دست به کار شدند، با تصمیمات بسیاری روبهرو بودند. یکی از آنها بهسادگی این بود که چه نامی بر این «اختراع» خود بگذارند.
امروز، شاید دنیا نامی را که آن مردان ۲۵۰ سال پیش انتخاب کردند — یعنی «ایالات متحده آمریکا» — بدیهی میانگارد. اما در آن زمان، هر کلمه بار معنایی خاص خود را داشت و هر کدام، با آغاز از واژه «متحد» (United)، پیشینه و داستانی جداگانه در پسِ خود داشتند.
چرا ایالات متحده «متحد» شد؟
بنیانگذاران از همان ابتدا میدانستند که اگر سیزده مستعمره اولیه بخواهند از بریتانیا جدا شوند، در صورتی که این کار را به صورت گروهی انجام دهند، شانس بسیار بیشتری برای موفقیت خواهند داشت. سرکوب شورشهای یک یا دو مستعمره برای ارتش بریتانیا آسان بود، اما شورش همزمان بیش از دوازده مستعمره، موضوع متفاوتی بود.
توماس پین، جزوهنویسِ طرفدار استقلال، در کتاب بسیار پرخواننده و تأثیرگذار خود با عنوان «عقل سلیم» (Common Sense) — که نخستین بار در ژانویه ۱۷۷۶ منتشر شد — بر اهمیت اتحاد تأکید کرد. او از مستعمرات خواست تا نمایندگانی برای تشکیل یک کنگره بفرستند و «منشور مستعمرات متحد» را تدوین کنند.
بنجامین فرانکلین نیز از دیرباز مدافع این آرمان بود؛ موضوعی که بهخوبی در اثر حکاکی روی چوب (وودکات) سال ۱۷۵۴ او به تصویر کشیده شده است؛ ماری که به تکههای مجزا تقسیم شده و نماد مستعمرات بود، و او زیر آن نوشته بود: «بپیوندید، یا بمیرید». نقل شده است هنگامی که نمایندگان مستعمرات سرانجام در سال ۱۷۷۶ اعلامیه استقلال را امضا کردند، فرانکلین با طنزی تلخ گفت که آنها اکنون باید «همه با هم متحد بمانیم، وگرنه به طور قطع همگی جداگانه به دار آویخته خواهیم شد.»
متعلق به مالکیت عمومی از طریق ویکیمدیا کامنز
همزمان با اینکه مستعمرهنشینان بیش از پیش به اعلام استقلال نزدیک میشدند، طرفداران [این جنبش] خواستار ایجاد «مستعمرات متحد»، «مستعمرات متحد آمریکا» یا «مستعمرات متحد آمریکای شمالی» شدند. بهجز کسانی که طرفدار آشتی با بریتانیا به جای انقلاب بودند، اکثر افراد تصور میکردند که این نام تنها یک عنوان موقت برای چیزی است که در آینده در راه بود.
تبدیل مستعمرات به ایالتها
نهم سپتامبر ۱۷۷۶ [۱۹ شهریور ۱۱۵۵] به طور کلی به عنوان تاریخی شناخته میشود که کشور رسماً نام «ایالات متحده» را برگزید. در مجموعهای از قطعنامهها که عمدتاً به پرداخت حقوق سربازان جورج واشینگتن و سایر امور جاری اختصاص داشت، دومین کنگره قارهای دستور داد که در اسناد رسمی، «هرجا که تا پیش از این از کلمات “مستعمرات متحد” استفاده شده است، سبک (stile)» — که املای قدیمی کلمه style است — «از این پس به “ایالات متحده” تغییر یابد.»
مستعمرهنشینانی که به سیاستهای روز توجه داشتند، از این اقدام شگفتزده نشدند. پین در جزوه «عقل سلیم» عبارتهای «ایالتهای آمریکایی» و «ایالتهای آزاد و مستقل آمریکا» را ترویج کرده بود. در ژوئن ۱۷۷۶، ریچارد هنری لی، نماینده ویرجینیا در کنگره قارهای، از عبارات پین بهره برد و قطعنامهای را معرفی کرد که خواستار تبدیل مستعمرات به «ایالتهای آزاد و مستقل» بود.
قطعنامه لی تأثیر عمدهای بر اعلامیهای داشت که توسط توماس جفرسون پیشنویس شده بود. نسخه نهایی که تاریخ ۴ ژوئیه [14 تیر 1155] را بر خود داشت و در ۲ اوت [12 مرداد 1155] توسط اکثریت قریب به اتفاق نمایندگان امضا شد، با عنوان «اعلامیه متفقالقولِ سیزده ایالت متحده آمریکا» منتشر گردید.
واژهپردازیِ این اعلامیه تفاوت چشمگیری را میان نحوه درکِ این نام در آن زمان و شیوه استفاده رایج آن در امروز آشکار میسازد: یعنی، حرف کوچک «u» در واژه «united».
در مالکیت عمومی از طریق ویکیمدیا کامنز
این اشتباه چاپی یا حاصل یک رسم عجیب و غریب در شیوه حروفچینی قرن هجدهم نبود. بنیانگذاران ایالات متحده عمداً تأکید بیشتری بر واژه «States» (ایالتها) نسبت به واژه «united» (متحد) گذاشته بودند.
ادوارد جی. لارسون، مورخ برنده جایزه پولیتزر و نویسنده کتاب اعلام استقلال: چرا سال ۱۷۷۶ اهمیت دارد، به مجله اسمیتسونین میگوید: «آنها فکر نمیکردند در حال ایجاد یک ملت هستند. آنها تصور میکردند در حال ایجاد یک کنفدراسیون از ایالتهای مستقل هستند که در آن، ایالتها برخی اختیارات خود را به یک دولت مرکزی واگذار میکنند.»
قدرت دولت مرکزی، به گفته لارسون، بهشدت محدود بود و تنها به «اختیار هماهنگ کردن جمعی جنگ با بریتانیا و تعامل جمعی با کشورهای خارجی» محدود میشد. درواقع، دولت مرکزی حتی اختیار وضع مالیات نیز نداشت و برای تأمین هزینههای خود مجبور بود به ایالتها متکی باشد.
هرچند ممکن است برخی از بنیانگذاران خواهان دولت مرکزی قدرتمندتری بوده باشند، اما جلب موافقت هر سیزده مستعمره با چنین طرحی از ابتدا امکانپذیر نبود. لارسون میگوید: «برای مثال، اهالی ویرجینیا خودشان را ویرجینیایی میدانستند. آنها هرگز با ادغام شدن در یک ملت یا ایالت واحد موافقت نمیکردند.»
در سال ۱۷۸۱، نخستین قانون اساسی کشور، یعنی «اصول کنفدراسیون» (Articles of Confederation)، در نخستین ماده خود نام جدید کشور را به طور رسمی تثبیت کرد. در این ماده آمده بود که نام این کنفدراسیون «ایالات متحده آمریکا» (The United States of America) خواهد بود.
۲۵۹
کد مطلب 2274047
-
چرا آمریکا «United States» نام گرفت؟
-
مصاحبه تاریخی حافظ اسد با اشپیگل درباره توافق کمپدیوید؛ شهریور ۵۷
-
مظفرالدینشاه در پاریس/ عکس
-
راز «آزادیستان»؛ شیخ محمد خیابانی، او تجزیهطلب بود یا میهنخواه؟ / روایت ظهور و سقوط روحانی تجددخواه
-
مظفرالدینشاه در پاریس/ عکس