دیدار اسرائیل و ایرلند به یکی از جنجالیترین بازیهای فیفادی تبدیل شد.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین؛ دبرتسن یکی از آن شهرهای آرام و کمشتاب اروپای شرقی است که این احساس را به شما منتقل میکند که اتفاقات مهمی پشت پرده و در پس پنجرههای نیمهبسته در حال رخ دادن است.
یکشنبه شب، تقریباً همهجا در حال تعطیل شدن بود، اما در شمال دور شهر، درست جایی که ساختمانهای سنگین معماری دوران سوسیالیستی جای خود را به جنگلی وسیع میدادند، یکی از بحثبرانگیزترین مسابقات فوتبال قرن جاری در حال برگزاری بود؛ دیداری که در مقاطع مختلف پیش از آغاز، به دلیل تهدید تحریم و بایکوت، چنان وضعیتی داشت که به نظر میرسید شاید اصلاً سوت آغاز آن به صدا درنیاید.
این مسابقه در مجارستان، در فاصله حدود ۴۰ دقیقهای از مرز رومانی برگزار میشد، اما برای اسرائیل یک دیدار «خانگی» محسوب میشد؛ چهاردهمین مسابقهای که این تیم از سال ۲۰۲۳ در مجارستان برگزار کرده است. پس از حملات حماس و در پی آن عملیات بمباران در غزه، به دلیل نگرانیهای امنیتی، میزبانی مسابقات اسرائیل به خارج از این کشور منتقل شد.
اتحادیه فوتبال جمهوری ایرلند (FAI) خواهان تعلیق اسرائیل از رقابتهای بینالمللی است؛ موضعی که دولت ایرلند نیز از آن حمایت میکند و اعلام کرده است اسرائیل مرتکب «نسلکشی» میشود. کمیسیون تحقیق مستقل بینالمللی منصوبشده از سوی سازمان ملل نیز در گزارشی که در سپتامبر ۲۰۲۵ منتشر کرد، چنین نتیجهای را مطرح کرده است. اسرائیل این ادعا را رد میکند و موضوع همچنان در روندهای حقوقی بینالمللی مطرح است و هنوز حکم نهایی قضایی درباره آن صادر نشده است.
با وجود فشار افکار عمومی در ایرلند برای تحریم مسابقه، دولت و FAI به برگزاری آن ادامه دادند و هرچه زمان مسابقه نزدیکتر میشد، بازیکنان نیز تحت فشار قرار میگرفتند تا از حضور در بازی انصراف دهند.
در نهایت، تنها یک بازیکن این کار را انجام داد: گاوین بازونو، دروازهبان بولتون واندررز. با این حال، شنبه بهعنوان یکی از اختلافبرانگیزترین و فرسایشیترین روزهای تاریخ فوتبال ایرلند به یاد خواهد ماند؛ روزی که بازیکنان و اعضای کادر تیم در هتل محل اقامت خود عملاً در محاصره قرار گرفته بودند و تلاش میکردند درباره نحوه برخورد با این وضعیت تصمیم بگیرند.
با ادامه این ماجرا، بازونو در هتل تیم باقی ماند، اما حتی تشریفات معمول پیش از مسابقه نیز انجام نشد. بازیکنان دو تیم فرصت دست دادن با یکدیگر پیش از آغاز مسابقه را پیدا نکردند و تلاشی نیز برای انجام آن صورت نگرفت. پس از سوت پایان نیز بازیکنان و اعضای کادر دو تیم از یکدیگر فاصله گرفتند.
پیش از شروع مسابقه نیز پرچمهای نمادین میان کاپیتانهای دو تیم ردوبدل نشد و هنگامی که سرود ملی اسرائیل از سیستم صوتی ورزشگاه پخش شد، بازیکنان تیم ملی ایرلند و اعضای هیئت همراه این تیم در جایگاهها سرهای خود را پایین انداختند.
با توجه به اتفاقات و فضای حاکم بر اردوی تیم ایرلند، شروع مسابقه و پیش افتادن ۳ بر صفر اسرائیل در ۲۵ دقیقه نخست نیز نمیتوانست بخشی از یک برنامه معمول تلقی شود.
هنگام ترک زمین از سوی بازیکنان، صدای برخی هواداران اسرائیلی شنیده میشد که در حمایت از ارتش اسرائیل (IDF) شعار میدادند؛ ارتشی که در جنگ غزه درگیر است.
در همین حال، FAI اعلام کرد یوفا به این اتحادیه اطلاع داده است که ادعاهای تأییدشده درباره رفتار نژادپرستانه علیه آدام آیدا، مهاجم تیم ملی ایرلند، به دلیل رعایت نشدن روند صحیح، قابل بررسی نیست.
برای ارائه تصویری از فضای سیاسی حاکم بر این مسابقه و روایت اتفاقاتی که به دیدار شب گذشته منتهی شد، خبرنگاران The Athletic با منابعی که از روند وقایع اطلاع داشتند گفتوگو کردند؛ منابعی که برای حفظ روابط خود خواستند نامشان فاش نشود.
یکشنبه آینده، قرار است بازیکنان ایرلند و اسرائیل بار دیگر در چنین شرایطی مقابل یکدیگر قرار بگیرند؛ این بار در مناطق روستایی صربستان.
شهر باروک باچکا توپولا در فاصله چند ساعت رانندگی از بلگراد قرار دارد. دسترسی هوایی به این شهر چندان آسان نیست، اما حتی اگر هواداران قصد حضور داشته باشند، درهای ورزشگاه ۴۵۰۰ نفری این شهر به دلایل امنیتی بسته خواهد بود.
از آنجا که ایرلند رسماً میزبان مسابقه بود، این دیدار باید در دوبلین، پایتخت این کشور، برگزار میشد. پیش از دیدار انتخابی جام جهانی میان دو کشور در سال ۲۰۰۵، حدود ۲۰۰ نفر از مقابل سفارت اسرائیل به سمت ورزشگاه لنسداون رود راهپیمایی کردند تا در اعتراض به برگزاری این مسابقه اعتراض کنند.
در نقاط مختلف دوبلین نیز برای مشاهده نقاشیهای دیواری و دیگر نشانههای حمایت از مردم فلسطین نیازی نیست مسیر زیادی را طی کرد. یکی از این آثار در دالیمونت پارک، ورزشگاه خانگی باشگاه بوهمینز، قرار دارد. در نزدیکی ورزشگاه قدیمی «بوهز»، همانطور که هواداران محلی این باشگاه را مینامند، اثر برجستهای از هنرمند خیابانی امالین بلیک دیده میشود.
این اثر با عنوان «دیوار هیند» (Hind's Wall) به یاد هیند رجب، دختر فلسطینی، ساخته شده است؛ دختری که در ژانویه ۲۰۲۴، در حالی که تنها چند ماه با ششسالگی فاصله داشت، هنگام تلاش برای فرار از غزه به همراه پنج عضو دیگر خانوادهاش کشته شد.
ماه گذشته، ارتش اسرائیل توصیه کرد علیه سربازانی که گفته میشود مسئول این کشتار بودهاند، روند قضایی کیفری آغاز شود.
داستان هیند رجب در سراسر جهان بازتاب گستردهای پیدا کرد؛ بهویژه در ایرلند، جایی که بخشی از مردم این کشور با فلسطینیها احساس همبستگی میکنند و این همبستگی را به آنچه تجربه مشترک خود از سلطه یک دولت اشغالگر میدانند، مرتبط میکنند.
در مورد ایرلند، این تجربه به بیش از ۷۰۰ سال نفوذ و حاکمیت انگلیس و بریتانیا بازمیگردد.
لئو وارادکار، نخستوزیر وقت ایرلند، در سال ۲۰۲۴ و هنگام حضور در کاخ سفید، در پاسخ به پرسشی درباره مقایسه شرایط فلسطینیها با تاریخ ایرلند، به خبرنگاران گفت که مردم ایرلند «تاریخ خودمان را در چشمان آنها میبینند». او در توضیح این مقایسه از «داستانی درباره آوارگی، سلب مالکیت، زیر سؤال رفتن یا انکار هویت ملی، مهاجرت اجباری، تبعیض و اکنون گرسنگی» سخن گفت.
جمهوری ایرلند در سال ۱۹۸۰ به نخستین عضو اتحادیه اروپا تبدیل شد که خواستار تشکیل یک کشور مستقل فلسطینی شد. این کشور همچنین در سال ۲۰۲۴ همراه با اسپانیا و اسلوونی، در میان نخستین کشورهای اروپایی قرار گرفت که کشور فلسطین را به رسمیت شناختند.
این موضع پس از واکنش اسرائیل به حمله ویرانگر ۷ اکتبر سال قبل از آن مطرح شد؛ حملهای که توسط حماس، گروه اسلامگرایی که از سال ۲۰۰۷ بر غزه حکومت کرده است، انجام شد.
حماس که از سوی اتحادیه اروپا، بریتانیا و ایالات متحده و همچنین شماری دیگر از کشورها بهعنوان یک سازمان تروریستی تعریف شده است، در این حمله نزدیک به ۱۲۰۰ نفر را کشت و بیش از ۲۵۰ نفر را به گروگان گرفت. یکی از گروگانها امیلی هند، شهروند ایرلندی-اسرائیلی، بود که هنگام حضور در خانه یکی از دوستانش برای شرکت در یک مهمانی شبانه ربوده شد.
اظهارنظر وارادکار پس از آزادی امیلی هند و ۵۰ روز اسارت، واکنش شدید اسرائیل را به دنبال داشت؛ زیرا او در شبکههای اجتماعی نوشته بود که این دختر پس از آزادی «گم شده بود».
وارادکار در همان دوره، در اواخر سال ۲۰۲۳، عملیات نظامی اسرائیل در غزه را نیز «چیزی نزدیک به انتقام» توصیف کرده بود.
بر اساس آمار وزارت بهداشت غزه که سازمان ملل نیز از آن استفاده میکند، در ادامه این جنگ ۷۳ هزار نفر کشته شدهاند.
این پیشینه تاریخی زمینهای برای تصمیمی بود که در ماه فوریه امسال، مایکل مارتین، جانشین وارادکار در مقام نخستوزیری ایرلند، اتخاذ کرد و گفت FAI با تصمیم خود برای انجام این مسابقه، «تصمیم درستی» گرفته است.
در غیاب مداخله دولت ایرلند یا FAI، بخش قابلتوجهی از تمرکز افکار عمومی از آن زمان به بازیکنان و اعضای کادر تیم معطوف شده است.
دوشنبه گذشته، مارتین در جریان یک نشست سازمان ملل در نیویورک مجبور شد از هیمیر هالگریمسون، سرمربی تیم ملی ایرلند، دفاع کند؛ هالگریمسون گفته بود: «ما مقابل نسلکشی بازی میکنیم.»
در واکنش، فدراسیون فوتبال اسرائیل بیانیهای منتشر کرد و مستقیماً از هالگریمسون انتقاد کرد. در این بیانیه آمده بود: «ما مقابل ناآگاهی، ریاکاری و حماقت بازی نمیکنیم؛ ما مقابل مربیای بازی میکنیم که نماینده همین ویژگیهاست.»
مارتین این اظهارات را «غیرقابل قبول» توصیف کرد و خواستار پس گرفتن آنها شد. او در عین حال گفت: «اسرائیل نمیتواند همچنان آنچه جهان میداند و آنچه جهان درک میکند را انکار کند.»
این اظهارنظر هالگریمسون در همان روزی منتشر شد که بیش از ۱۶۰ ورزشکار و چهره ورزشی ایرلندی با امضای نامهای سرگشاده از تیم ملی مردان این کشور خواستند دو دیدار مقابل اسرائیل در لیگ ملتهای اروپا را تحریم کند.
یکی از امضاکنندگان این نامه، برایان کر، سرمربی پیشین تیم ملی ایرلند بود. کر در سال ۲۰۰۵ هدایت ایرلند را در دیدار ۲-۲ مقابل اسرائیل در دوبلین بر عهده داشت؛ مسابقهای که با اعتراضاتی همراه بود، هرچند در آن زمان، اگر فراخوانی برای تحریم وجود داشت، چندان مورد استقبال قرار نگرفت.
این نامه همچنین از سوی کوین کیلبین، چهارمین بازیکن تاریخ فوتبال ایرلند از نظر تعداد بازی ملی، حمایت شد. او نیز همان روز در روزنامه Irish Times یادداشتی تند منتشر کرد و نوشت: «ایرلند نباید مقابل اسرائیل بازی کند؛ نه در دوبلین، نه در مجارستان و نه در صربستان. نه زمانی که اسرائیل مرتکب نسلکشی میشود.»
در نامه اتحادیه بازیکنان فوتبال ایرلند (PFAI) نیز تأکید شده بود که بازیکنان ایرلندی از سوی یوفا، نهاد حاکم بر فوتبال اروپا، و همچنین FAI ناامید شدهاند.
با این حال، هرچه روزها سپری شد و نخستین مسابقه مقابل اسرائیل نزدیکتر شد، فشار بیشتری متوجه خود بازیکنان شد.
FAI تعهدات رسانهای اجباری خود از سوی یوفا را به حداقل رساند و روزهای دوشنبه و سهشنبه گذشته، عکاسان اجازه حضور در جلسات تمرینی تیم در دوبلین را نداشتند.
معترضان جنبش «Stop the Game» نیز طبق گزارش رسانههای ایرلندی، از حصارهای محل استقرار تیم در کسلناک عبور کردند و پس از ورود به لابی هتل، با ریتم شعار معروف «Ole, Ole» فریاد میزدند: «بازی نکنید! بازی نکنید!»
در نوامبر سال گذشته، FAI با ۹۳ درصد آرا به درخواست از یوفا برای تعلیق اسرائیل از رقابتهای اروپایی رأی داده بود؛ اما تا ماه ژوئیه، ۶۸ درصد آرا به نفع برگزاری این مسابقات تغییر کرد.
در همین فاصله، نظرسنجی انجامشده توسط PFAI نشان داد ۶۳ درصد از اعضایی که در نظرسنجی شرکت کرده بودند با برگزاری این مسابقات مخالف بودند. همچنین در ماه فوریه، «ائتلاف هواداران فوتبال ایرلند» اعلام کرد که ۷۵.۶ درصد از پاسخدهندگان از تحریم مسابقات حمایت میکنند.
FAI استدلال کرده بود که تحریم مسابقات میتواند تا ۱۰ میلیون یورو (۸.۶ میلیون پوند یا ۱۱.۴ میلیون دلار) برای این نهاد هزینه داشته باشد.
این اتحادیه همچنین نگران از دست دادن ۶ امتیاز در لیگ ملتها از دو مسابقه از مجموع شش دیدار مرحله گروهی و خطر سقوط به سطح سوم این رقابتها بود؛ اتفاقی که میتوانست بر میزان استقبال و درآمد حاصل از مسابقات برابر تیمهای کوچکتر تأثیر بگذارد و همچنین جایگاه ایرلند در سیدبندی رقابتها را کاهش دهد.
ایرلند که روز پنجشنبه در نخستین مسابقه خود در خانه کوزوو شکست خورد، ممکن است در پایان مرحله گروهی در قعر جدول قرار بگیرد و از طریق پلیآف از سقوط فرار کند.
ایرلند بهعنوان یکی از میزبانان مشترک یورو ۲۰۲۸، انگیزه زیادی برای صعود به این رقابتها و همچنین نگرانیهایی در صورت عدم صعود دارد؛ با این حال، تغییر قوانین یوفا احتمال حضور این کشور در مسابقات را افزایش داده است.
ایرلند به همراه انگلیس، اسکاتلند و ولز در مرحله انتخابی شرکت خواهد کرد، اما دو سهمیه برای کشورهای میزبان که از مسیر انتخابی صعود نکنند، در نظر گرفته شده است.
این بدان معناست که اگر دستکم دو کشور میزبان دیگر از مسیر انتخابی صعود کنند، ایرلند فارغ از عملکردش در مرحله انتخابی، در مسابقات خانگی خود حضور خواهد داشت.
البته اگر اسرائیل نیز به یورو ۲۰۲۸ صعود کند و در قرعهکشی با ایرلند همگروه یا هممسیر شود، تحریم مسابقه میتواند برای ایرلند بهعنوان یکی از میزبانان مشکلاتی ایجاد کند. با این حال، اسرائیل از سال ۱۹۷۰ تاکنون در هیچ تورنمنت بزرگ فوتبال حضور نداشته است.
ماده ۲۶ قوانین یوفا اعلام میکند که این نهاد در صورت امتناع یک عضو از انجام مسابقه میتواند اقدامات انضباطی «مناسب» را اعمال کند؛ اقداماتی که از جمله میتواند شامل «اخراج از رقابتها» باشد.
اگر FAI درباره وضعیت میزبانی خود در دو سال آینده نگرانیهایی داشته باشد، تاکنون بهطور رسمی آنها را مطرح نکرده است.
تا چند هفته پیش، بخش عمده اظهارنظرهای دشوار و جنجالی در فضای عمومی بر عهده هالگریمسون گذاشته شده بود. اما همین ماه، جان مارتین، مدیر فوتبال FAI، و دیوید کورل، مدیر اجرایی این اتحادیه، در مصاحبههایی بهصراحت اعلام کردند که تصمیم برای ادامه برگزاری مسابقات در نهایت تصمیم خود آنها و سایر اعضای مجمع عمومی این نهاد بوده است.
کورل همچنین تأیید کرد که یوفا توضیح نداده است در صورت انصراف ایرلند از مسابقات مقابل اسرائیل، چه مجازاتی در انتظار این کشور خواهد بود و اذعان کرد FAI تحت فشار تهدید به اعمال تحریمهای شدید قرار نگرفته است.
از سال ۲۰۲۴، لیتوانی، لتونی و استونی پس از آنکه هر یک از این کشورها از رویارویی با بلاروس در رقابتهای زنان و ردههای پایه خودداری کردند، از سوی یوفا توبیخ شدهاند. بلاروس به همکاری با روسیه در جریان حمله این کشور به اوکراین در سال ۲۰۲۲ متهم شده است. در هر سه مورد، نتیجه ۳ بر صفر به سود بلاروس اعلام شد و در یکی از این موارد نیز جریمهای پنج هزار یورویی در نظر گرفته شد.
در این میان، بحثهای زیادی درباره تصمیم یوفا و فدراسیون جهانی فوتبال (فیفا) برای محروم کردن روسیه به دلیل حمله به اوکراین، اما محروم نکردن اسرائیل به دلیل اقدامات نظامی این کشور در غزه پس از حملات هفتم اکتبر، مطرح شده است. هر دو نهاد بر اساس اساسنامههای خود عمل میکنند؛ اساسنامههایی که تأکید دارند فدراسیونهای فوتبال باید مستقل عمل کنند و نباید منافع و مداخلات دولتهایی که به آنها تعلق دارند، با فعالیتهایشان درهم آمیخته شود.
وقتی لهستان که با اوکراین و بلاروس مرز مشترک دارد، در سال ۲۰۲۲ حاضر نشد در مرحله پلیآف انتخابی جام جهانی مقابل روسیه بازی کند، بسیاری از کشورهای اروپایی از این موضع حمایت کردند. مقامهای مسئول، نگرانیهای امنیتی را دلیل تعلیق روسیه عنوان کردند؛ کشوری که برخلاف اسرائیل، اجازه پیدا نکرده است مسابقاتش را در زمین بیطرف برگزار کند. دادگاه حکمیت ورزش نیز موضع لهستان را تأیید کرد.
اگرچه سال گذشته میان کشورهای اروپایی بحثهایی درباره اخراج اسرائیل از رقابتها مطرح شد، اما شکلگیری نشانههایی از آغاز روند صلح در خاورمیانه باعث شد این روند متوقف شود. در شرایط فعلی، هیچ کشوری حاضر نشده است از رویارویی با اسرائیل خودداری کند.
اتحادیه فوتبال جمهوری ایرلند باید بهتنهایی این مسیر را طی میکرد و منتظر میماند تا ببیند چه کشوری از آن پیروی خواهد کرد؛ موضوعی که باعث شده بسیاری در ایرلند با نگاهی مشابه کوین کیلبین فکر کنند. او در همان یادداشت روزنامهای که پیشتر به آن اشاره شد، نوشته بود: «نام FAI برای همیشه در کنار نام اد شیرن و امتناع بزدلانه او از ایستادن در کنار یک دوست ذکر خواهد شد… تصمیم برای انتقال مسابقه (خانگی ایرلند) به صربستان، یک نقطه پایین جدید است.»
انتخاب صربستان برای برگزاری یک مسابقه «خانگی» از سوی FAI نیز بحثبرانگیز بود؛ زیرا به کسانی که حافظه تاریخی طولانیتری داشتند، این فرصت را داد تا به این واقعیت اشاره کنند که ایرلند در سال ۱۹۹۹ حاضر نشد مقابل همین کشور ــ زمانی که بخشی از یوگسلاوی سابق بود ــ بازی کند؛ آن هم به دلیل حملات این کشور به کوزوو؛ حملاتی که سازمان ملل متحد بعدها آن را «یک کارزار سیستماتیک ترور، شامل قتل، تجاوز، آتشسوزی و بدرفتاری شدید» توصیف کرد.
در آن مقطع، دولت ایرلند از صدور روادید ورود برای صربها خودداری کرد، اما برنارد اوبراین، مدیر اجرایی وقت FAI، هشدار داده بود که اگر قرار باشد مقابل هر کشوری با سابقهای مشکوک در زمینه حقوق بشر ایستادگی شود، برنامه مسابقات ایرلند «به شکل قابل توجهی محدود خواهد شد».
با این حال، اوبراین میدانست که موضع دولت، قدرت مانور FAI را محدود کرده است و در نهایت نیز مجازاتی نهچندان سنگین برای این فدراسیون در نظر گرفته شد و مسابقه سه ماه بعد برگزار شد؛ اما تنها پس از آنکه صربستان کارزار نظامی خود را متوقف کرد؛ کارزاری که حدود ۱۰ هزار کوزووآلبانیایی را به کام مرگ فرستاد.
بازی ایرلند مقابل کوزوو در روز پنجشنبه که با شکست یک بر صفر این تیم به پایان رسید، یادآور دیگری از هشدارهای تاریخ بود. تا آن زمان مشخص شده بود که بازیکنان نیز تحت فشار قرار گرفتهاند؛ یا به قول دارا اوشی، کاپیتان تیم، «احساس میکردند در معرض فشار و آسیبپذیر قرار گرفتهاند».
در حالی که چیدوزی اوگبنه، وینگر ایرلند، گفت «ناعادلانه» است که «یوفا ما را در چنین موقعیتی قرار دهد»، جیسون نایت، هافبک تیم، نخستین بازیکن ایرلندی بود که صراحتاً گفت: «فکر نمیکنم این بازی باید برگزار شود.» او همچنین فاش کرد که بازیکنان قرار است روز بعد «گفتوگوی عمیقتری درباره این موضوع داشته باشند…».
در حالی که ایرلند در کوزوو برای کسب نتیجه تلاش میکرد، شکست ۳ بر یک اسرائیل مقابل اتریش در شهر لینتس نیز در همان روز با حاشیههای زیادی همراه شد.
سعید ابوفرچی، مهاجم ۲۰ ساله اسرائیل، پس از آنکه در ابتدای نیمه دوم گل تساوی تیمش را به ثمر رساند، به دلیل نوعی شادی گل در کنار پرچم کرنر از زمین اخراج شد؛ حرکتی که داوران آن را شبیه به گرفتن یک تفنگ تشخیص دادند.
فدراسیون فوتبال اسرائیل بعداً به این تصمیم اعتراض کرد و مدعی شد سوءتفاهمی رخ داده است. این فدراسیون توضیح داد که ابوفرچی، بازیکنی عرب و مسلمان، در واقع وانمود میکرده از یک چوب بیلیارد استفاده میکند؛ حرکتی شبیه به شادیای که او پیشتر هنگام بازی برای مکابی تلآویو در سوپرجام اسرائیل نیز انجام داده بود و آن را به کن دوهرتی، اسنوکرباز افسانهای ایرلندی، تشبیه کرد.
با این حال، این مقایسه شوخطبعانه در آن مقطع چندان خوشایند به نظر نمیرسید؛ بهویژه اینکه در نشست خبریای مطرح شد که پس از یکی از پرتنشترین روزهای تاریخ فوتبال ایرلند برگزار شد؛ روزی که حتی به نظر میرسید مسابقه آن شب مقابل اسرائیل ممکن است اصلاً برگزار نشود.
صبح روز پس از شکست ایرلند مقابل کوزوو، بازونوی، دروازهبان دوم تیم، شادی گل ابوفرچی را دید؛ اتفاقی که واکنشی شدید در فضای مجازی به دنبال داشت. این موضوع بر نشست پرتنش بازیکنان پیش از ترک پریشتینا به مقصد مجارستان نیز تأثیر گذاشت.
در آن مقطع هنوز بحث تحریم مسابقه مطرح نبود، اما پرواز تیم پس از آن به تأخیر افتاد که بازیکنان برای دریافت راهنمایی از FAI درباره نحوه برخورد با برخی پروتکلها، از جمله دست دادن پیش از مسابقه، بارها با مسئولان در تماس بودند.
در ابتدا توافق شد که بیانیهای از طرف بازیکنان در دبریتسن منتشر شود، اما تنها در صورتی که همه بازیکنان با آن موافق باشند. بازونوی حاضر نشد به این موضوع متعهد شود و ترجیح داد یک شب درباره آن فکر کند.
او در ابتدای هفته برای انجام وظایف ملی خود به اردو آمده بود، بدون اینکه قصد داشته باشد به یکی از چهرههای اصلی این ماجرا تبدیل شود. امید او این بود که یوفا یا FAI وارد عمل شوند و فشار و تبعات این موضوع را از روی دوش بازیکنانی مانند او بردارند.
با این حال، پس از گفتوگو با خانوادهاش، بازونوی صبح روز بعد به هیمیر هالگریمسون، سرمربی ایرلند، گفت که نمیخواهد در هیچیک از دو مسابقه مقابل اسرائیل به میدان برود؛ هرچند برای مسابقه خانگی مقابل اتریش در روز پنجشنبه در کنار تیم باقی خواهد ماند.
برخی از همتیمیهای او نیز وسوسه شدند که به این تحریم بپیوندند، اما مشخص نیست چه تعداد از بازیکنان چنین قصدی داشتند. بازونوی بعداً در بیانیهای اعلام کرد: «تصمیم من صرفاً بر اساس باور شخصیام مبنی بر اینکه کشتن افراد بیگناه اشتباه است، گرفته شده است. مهم است که تأکید کنم موضع من مخالفت با مردم اسرائیل یا جامعه یهودیان نیست، بلکه مخالفت با جنایات در منطقه است.»
در همین حال، بازیکنان جلسات دیگری نیز با هالگریمسون و دیوید کولرل، مدیر اجرایی FAI، برگزار کردند. هالگریمسون بعدها این دوره را «سختترین» روزهای دوران مربیگری خود توصیف کرد. در مقطعی از روز شنبه، او تصور میکرد مسابقه لغو خواهد شد.
در حالی که اتفاقات مختلف در هتل محل اقامت تیم در مرکز دبریتسن در جریان بود، قرار بود یک نشست خبری در ورزشگاه برگزار شود. ابتدا این نشست در فاصله کمتر از ۲۰ دقیقه مانده به زمان مقرر، دو ساعت به تعویق افتاد؛ حتی خبرنگارانی که از قبل در اتاق حضور داشتند، همزمان با یوفا از این موضوع مطلع شدند.
در نهایت نشست خبری برگزار شد، اما با حدود پنج ساعت و نیم تأخیر. هالگریمسون که از سوی مدیران خود حمایت چندانی دریافت نکرده بود، با پرسشهایی درباره حماس، تصمیمش برای کار در قطر طی سه سال از ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۱ و همچنین مسابقه ایرلند مقابل آلمان نازی در سال ۱۹۳۶ روبهرو شد.
پیش از آن و در غیاب تمام بازیکنان، کولرل و جان مارتین جزئیات مربوط به علت تأخیر را توضیح دادند. اگرچه کولرل نامی از بازونوی نبرد، اعلام کرد که یکی از بازیکنان تصمیم گرفته است در مسابقه حضور نداشته باشد. او همچنین تأکید کرد که مجموعهای از رأیگیریها نشان داده است «اکثریت قابل توجهی» از بازیکنان تیم موافق برگزاری مسابقه هستند.
وقتی یکی از خبرنگاران از او پرسید آیا نتیجه رأیگیری ۱۴ رأی موافق در برابر هشت رأی مخالف بوده است، کولرل حاضر نشد این اعداد را تأیید کند.
بازونوی از وجود چنین رأیگیریای بیاطلاع بود و به همین دلیل فرصتی برای شرکت در آن نداشت. کولرل و هالگریمسون همچنین پذیرفتند که پیش از ورود دروازهبان به اردوی تیم، درباره دیدگاه او با وی مشورت نشده بود؛ این در حالی بود که با حدود ۳۰ بازیکن و عضو کادر دیگر گفتوگو شده بود.
بعدتر در همان شب، برایان کر که با بازونوی در تماس بود، در شبکه «Virgin Media Sport» تصمیم او را «قهرمانانه» توصیف کرد و گفت: «او حال روحی خوبی ندارد و احساس میکند کنار گذاشته شده است.»
یکی از بازیکنان نیز به دلیل نحوه صحبت کردن با بازونوی در بعدازظهر شنبه، در شرایطی که فضای تیم تحت تأثیر اضطراب و هراس شدید قرار داشت، از او عذرخواهی کرد.
صبح یکشنبه، ماجرا حتی حالتی عجیب و غیرواقعی پیدا کرده بود: FAI در طول شب مجبور شد جیمی دان، مدافع کوئینز پارک رنجرز، را به عنوان دروازهبان ثبت کند؛ زیرا قوانین مقرر میکنند که هر تیم باید سه دروازهبان را در فهرست خود داشته باشد.
دان در جریان گرم کردن پیش از مسابقه حتی دستکش در دست نداشت؛ اتفاقی که در شبی سوررئال رخ داد؛ شبی که ماه کامل تقریباً درست بالای ورزشگاه ۲۰ هزار نفری قرار گرفته بود و تنها چند صد هوادار اسرائیلی و گروه کوچکی از هواداران ایرلندی مسابقه را تماشا میکردند، چرا که تصمیم گرفته شده بود سهمیهای برای فروش بلیت به هواداران میهمان اختصاص داده نشود.
در آن فضای خالی، صدای برخورد کفشهای بازیکنان با توپ و لرزش تور دروازه بهوضوح شنیده میشد؛ توری که در همان دقایق ابتدایی مسابقه سه بار به لرزه درآمد و به ایرلند اجازه داد کنترل بازی را در دست بگیرد.
بازیکنان ایرلند طوری بازی میکردند که انگار میدانستند برای توجیه حضورشان در این مسابقه، دستکم از نگاه خودشان، باید با اختلاف قابل توجه پیروز شوند؛ حتی اگر یک پیروزی قاطع نیز کمکی به جایگاه و اعتبار آنها در کشورشان نمیکرد.
و این نشان میدهد که اوضاع تا چه اندازه پیچیده و آشفته شده بود.
منبع: اتلتیک
258258
کد مطلب 2281447
-
لحظه به لحظه با روز یازدهم بازیهای آسیایی ناگویا؛ کشتی با شوک آغاز کرد!
-
پشت پرده اتفاقات بازی اسرائیل و ایرلند؛ داستان یک دشمنی بزرگ
-
آژیر قرمز در ورزشگاههای پایتخت/ در فصل سرما ، تهران هیچ استادیومی که بتوان در ان بازی برگزار کرد نخواهد داشت
-
بزرگترین رسواییهای تاریخ فوتبال؛ منچسترسیتی تنها نیست!
-
۹۹ روز تا جام ملتهای آسیا؛ تیم امیر قلعهنویی شباهتی به قهرمان ندارد!
-
توافق نهایی با افشین قطبی؛ امپراتور در مسیر بازگشت به ایران
-
۹۹ روز تا جام ملتهای آسیا؛ تیم امیر قلعهنویی شباهتی به قهرمان ندارد!
-
بزرگترین رسواییهای تاریخ فوتبال؛ منچسترسیتی تنها نیست!