روی صندلی ایستگاه اتوبوس شرکت واحد منتظر نشستهام و همزمان خبرها را در گوشی موبایل مرور میکنم. صدای ترمز یک خودرو حواسم را به آن سمت میبرد. صدای راننده را میشنوم: چرا به دولت پزشکیان انتقاد نمی کنی؟ الان اوضاع خیلی گل و بلبل است؟
به احترام از روی صندلی برمیخیزم و سلام میکنم. جواب نمیدهد.جوانی است شاید35ساله. پیاده هم نمیشود و حرفش را ادامه میدهد: برو استغفار کن و از خدا بخواه هدایتت کند هر چند که یقینا هدایت نمی شوی.
گفتم: من که پرتکرار، منتقد دولت پزشکیان و شخص او بوده ام.
اما نشنید چون فقط حرف میزد. گویی اصلا حس سامعه نداشت و فقط حرف زدن بلد بود. ری و روم را به هم می دوخت. از بنزین و جنگ و ناکارآمدی دولت فعلی و مظلومیت دولت قبلی حرف زد. غالبا حرفهایش نه سر داشت نه ته! از این نمونه آدمها باز هم دیدهام. توی دهانشان یک نوار سه دقیقه ای کارگذاشتهاند. البته گاهی اخر نوار فرق می کند. بعضی ها در پایان نفرین می کنند؛ بعضی ها ناسزا می گویند و بعضی (البته کم تعداد) با خداحافظی سرد جدا می شوند.
به تجربه موارد قبلی دانستم باید دوسه دقیقه سکوت کنم . روی صندلی ایستگاه می نشینم تا حرفش تمام شود. دارد ادامه می دهد که چرا منتقد دولت سیزدهم بوده ام و یا از شهیدلاریجانی و قالیباف و برجام دفاع می کردهام .
گاهی می خواهم وسط حرفش چیزی بگویم که از حجم عصبانیتش کم شود اما بنای شنیدن ندارد. یک عینک آفتابی سیاه گنده هم روی چشمش است که دنیا را هم سیاه می بیند.
سرانجام یکی دوتا نفرین می کند و می گوید عامل بدبختی مردم به خاطر گرانی ها امثال تو هستید…
منتظرم لااقل چندثانیه زبان به دهان بگیرد که بگویم عزیز من! این دولتی که من و تو به هزارجایش ایراد داریم از اولین روزی که سر کار آمده زیر آتش جنگ و ترور و بمباران بوده و رئیسش هم در مکانی بوده که به آن حمله شده و شانسکی زنده مانده… و ان دولت سیزدهمی که این روزها وزرایش طلبکار شده اند ، همانی هستند که در سه سال حکومتش حتی یک گلوله شلیک نشد و تنها افتخاری که به نامش ثبت شده همان گزارشهایی است که رهبر شهید آنها را مهمل و پوچ خواندند.البته یک افتخار دیگرش هم تخلف3.8میلیارددلاری2وزیر آن دولت بود که محکوم به زندان شدند. و البته افتخارات مشابه هم وجود دارد …
یک لحظه که سکوت کرد پرسیدم: شما مطالب من را خوانده ای؟ پاسخش جالب بود: نیازی به خواندن نیست؛می دانم چه می نویسی! به گمانم از همانهایی بود که اطلاعاتش را از بولتن سازان میگیرد و ذره ای به خودش زحمت نمیدهد که به منبع اصلی مراجعه کند. از این جور آدمها در بین مسئولان و جریانهای سیاسی و مجلس هم داریم.
آقای راننده در حالی که از گران شدن بنزین به عنوان افتضاح دولت یاد می کرد لابد با تصور اینکه تکلیف شرعیاش را به اتمام رسانده شیشه ماشینش را داد بالا و حرکت کرد. وقتی میرفت چشمانم هم پشت سرش رفت. تازه متوجه آرم "تویوتا" شدم. تویوتای مشکی متالیک خوشگل.
و من در گرما و زیر آفتاب همچنان منتظر اتوبوس شرکت واحد …
همین!
کد مطلب 2272311
-
من حرف میزنم تو فقط گوش بده؛ من تویوتا سوار میشوم تو با اتوبوس برو!
-
هوش مصنوعی و پایان حریم خصوصی کودکان؟
-
مرز میان طنز و رفتار مجرمانه و لزوم احراز سوءنیت
-
من حرف میزنم تو فقط گوش بده؛ من تویوتا سوار میشوم تو با اتوبوس برو!