رئیسجمهور اسبق فرانسه که روزگاری با نازلترین میزان محبوبیت مجبور به کنارهگیری از دور دوم انتخابات شد، در آستانه رقابتهای ریاستجمهوری سال ۲۰۲۷ دوباره به کانون توجهات سیاسی بازگشته است. مردی که مشهور بود در همه مراسم رسمی و دیدارهایش باران میبارد، حالا در یکی از خشکترین سالهای فرانسه قرار است به کانون سیاست در فرانسه بازگردد. وی امیدوار است شهروندانی که از مجادلات نامزدهای فعلی و یک دهه سیاستهای ساختارشکنانه کاخ الیزه خسته شدهاند، او را گزینهای مطمئن، آرام و اهل سازش برای مدیریت کشور ببینند.
به گزارش خبرآنلاین به نقل از شبکه خبری فرانس۲۴، پس از تابستانی سوزان که جنگلهای فرانسه را به آتش کشید و رودخانههای آن را خشک کرد، فرانسوا اولاند، رئیسجمهور اسبق فرانسه، بار دیگر به صحنه سیاسی این کشور بازگشته است.
رهبر سابق حزب سوسیالیست که در دوران ریاستجمهوریاش به دلیل بارشهای پیدرپی در مراسمهای رسمی به «مرد بارانی» معروف شده بود، اکنون یک دهه پس از خروج از کاخ الیزه با پایینترین نرخ محبوبیت در تاریخ مدرن فرانسه، اکنون در یکی از خشکترین و گرمترین سالهای تاریخ فرانسه به کانون توجهات رسانهای صعود کرده است.
اولاند در تمامی رویدادهای «بازگشت سیاسی پاییزه» که بهطور سنتی آغاز فصل جدید سیاسی در فرانسه را نشان میدهد، حضور پررنگی داشته است.
او در این نشستها با رسانهها گفتگو کرده، پیشنهادهای برنامهای خود را تشریح نموده و اعلام کرده است که در ماه دسامبر تصمیم خواهد گرفت که آیا شخصاً وارد رقابتهای ریاستجمهوری شود یا از نامزد دیگری حمایت کند.
تلاش مجدد برای ورود به کاخ الیزه برای مردی که میزان رضایت از عملکردش در اواخر دوران ریاستجمهوری به ۴ درصد رسیده بود و او را به نخستین رئیسجمهور جمهوری پنجم تبدیل کرد که از نامزدی برای دور دوم انصراف داد، در نگاه اول باورنکردنی به نظر میرسد.
با این حال، پس از ۱۰ سال، بسیاری از مردم فرانسه نگرش ملایمتری نسبت به او پیدا کردهاند که بخشی از آن به دلیل عدم محبوبیت امانوئل ماکرون، رئیسجمهور فرانسه، و نارضایتی عمومی از سایر نامزدهای جانشینی اوست.
کاهش حافظه تاریخی نیز در این تغییر نقش داشته است؛ چنانکه یکی از خبرنگاران در مصاحبهای با اولاند به شوخی گفت که او «مانند یک دوست قدیمی بازگشته که توافق کردهاید با او قهوه بخورید اما دقیقاً یادتان نیست چرا».
بازسازی چهره عمومی؛ «استهزا شده اما نه منفور»
اولاند نخستین رئیسجمهوری نیست که سالها پس از خروج از کاخ الیزه با رشد محبوبیت مواجه میشود. ژاک شیراک، رئیسجمهور فقید فرانسه، نیز در پایان دوره خود نامحبوب بود اما بعداً محبوبیت زیادی پیدا کرد.
امریک برهیر، نماینده سابق پارلمان فرانسه و مدیر رصدخانه حیات سیاسی در بنیاد ژن ژورس، در این باره میگوید: «تمایلی برای بازنویسی تاریخ و قضاوت مهربانانهتر درباره رؤسای جمهور سابق پس از گذشت زمان وجود دارد.»
در گفتگوهای روزمره، دوران ریاستجمهوری اولاند بیشتر با اسکوتر سواری او برای دیدار با معشوقهاش و بارانهای مداومی یاد میشود که در تمام دیدارهای رسمی، از روز تحلیف تا سفر به افغانستان، همراهش بود.
با این حال، اولیویر روکان، تحلیلگر سیاسی در مرکز تحقیقات CERSA پاریس، تاکید میکند که اولاند بر خلاف ماکرون و نیکولا سارکوزی، رئیسجمهور پیشین فرانسه، چهرهای منفور نیست.
روکان توضیح میدهد: «اولاند مورد مسخره قرار گرفته یا با نارضایتی مواجه شده، اما برخلاف سارکوزی یا ماکرون، جامعه از او متنفر نیست؛ مگر جریان چپ رادیکال که هنوز احساس میکند با اصلاحات اقتصادی اولاند به آن خیانت شده است.»
هنگامی که اولاند در سال ۲۰۱۲ وارد رقابت شد، شعار «رئیسجمهور نرمال» او گسستی جذاب از «ابر رئیسجمهور» بودن سارکوزی تلقی شد. اکنون پس از یک دهه از ریاستجمهوری ماکرون، جامعه ممکن است دوباره به یک رئیسجمهور نرمال تمایل پیدا کند.
روکان اشاره میکند که تصویر فردی نسبتاً دوستداشتنی، آرام و اهل سازش که در بحرانها دچار رفتار هیجانی نمیشود، میتواند در این دوران پرآشوب یک مزیت بزرگ برای اولاند باشد.
انتظار در حاشیه و خلاء رهبری در جریان چپ میانه
تحلیلگران بر این باورند که بهترین شانس اولاند این است که صبورانه در حاشیه بماند و خود را به عنوان گزینه جایگزین در صورت شکست سایر نامزدهای میانهرو مطرح کند.
در حال حاضر و در فاصله هشت ماه تا انتخابات، نظرسنجیها نشان میدهند مارین لوپن، رهبر راستگرایان افراطی، در صدر است و پس از او ژان لوک ملانشون، رهبر چپهای رادیکال، قرار دارد و نامزدهای متعددی در جریان میانه با هم رقابت میکنند.
نبود مدعیان واقعی در جریان چپ میانه، فضایی استثنایی برای اولاند ایجاد کرده است. امریک برهیر میگوید: «در ۱۰ سال گذشته، هیچ چهرهای در جریان چپ بهجز ملانشون نتوانسته به عنوان یک رهبر طبیعی ظاهر شود.»
نظرسنجی مؤسسه Elabe در ماه ژوئیه نشان داد که ۴۶ درصد از رایدهندگان جریان چپ نظر مساعدی نسبت به اولاند دارند که بالاترین میزان در میان گزینههای احتمالی این جریان است.
اولاند در جریان انتخابات پارلمانی ۲۰۲۴ نیز توانست با مانورهای سیاسی کرسی پارلمان را به دست آورد و سپس در زمان اوج انتقادات از ملانشون، خواستار مرزبندی با چپ رادیکال شد.
جدیترین رقیب او در چپ میانه، رافائل گلکسمان، نماینده پارلمان اروپا است که برخلاف اولاند، هنوز در یک آزمون بزرگ ملی محتاطانه عمل نکرده است.
گلکسمان برای تامین مالی و تاییدیه مجبور شده در انتخابات مقدماتی حزب سوسیالیست شرکت کند، اما اولاند از ورود به این انتخابات خودداری کرده تا دچار سرنوشتی مشابه شکست سارکوزی در انتخابات مقدماتی یک دهه پیش نشود.
برهیر معتقد است که طیف سیاسی فرانسه تغییر کرده است و در حالی که در سال ۲۰۱۲ رقابت میان چپ و راست سنتی بود، اکنون وزن افراطیها به حدود ۵۰ درصد رسیده و میانهروها باید برای نصف دیگر آرا بجنگند.
بازنویسی کارنامه گذشته و اتحاد همهجانبه
رئیسجمهور اسبق فرانسه در مصاحبههای اخیر خود خواستار «اتحاد مقدس همه دمکراتها» فراتر از خطوط حزبی شده و کتاب جدیدی با عنوان «متحد کردن» منتشر کرده است که شامل ۱۰۰ پیشنهاد برنامهای است.
او که در سال ۲۰۱۲ با وعده مالیات ۷۵ درصدی بر ثروتمندان روی کار آمد، اکنون طرحهای مالیاتی چپها را «شعار» میخواند، تا جایی که فرانسوا بایرو، نخستوزیر سابق میانهرو، اذعان کرده که مواضع فعلی اولاند با جریان میانه همخوانی بیشتری دارد.
در صورت ورود رسمی به رقابتها، اولاند با چالش بررسی مجدد کارنامه گذشتهاش روبرو خواهد شد که میتواند همزمان نقطه قوت و ضعف او باشد.
او مانور زیادی روی تجربه خود به عنوان تنها نامزدی که سابقه ریاستجمهوری دارد خواهد داد؛ کارنامهای که شامل کاهش کسر بودجه و مدیریت بحرانهای تروریستی سال ۲۰۱۵ در فرانسه است.
علاوه بر این، پس از تابستانی پر از بحرانهای اقلیمی، اولاند میتواند به توافقنامه اقلیمی پاریس در سال ۲۰۱۵ به عنوان یک دستاورد بزرگ بینالمللی اشاره کند.
به گفته برهیر، در نهایت رایدهندگان میانهرو گزینههای موجود را بررسی خواهند کرد تا از رویارویی نهایی لوپن و ملانشون جلوگیری کنند و ممکن است به این نتیجه برسند که اولاند با وجود اشتباهاتش، عملکرد قابل قبولی در اداره کشور داشته است.
منبع: شبکه خبری فرانس۲۴
کد مطلب 2270868