ناو هواپیمابر «آبراهام لینکلن» بیش از شش ماه است که بدون بازگشت به بندر اصلی خود در مأموریت به سر میبرد و ممکن است رکورد طولانیترین مأموریت یک ناو هواپیمابر آمریکایی از زمان جنگ ویتنام را بشکند. اما پشت این رکورد، روایت دیگری جریان دارد: خدمهای که از طولانی شدن مأموریت خسته و فرسوده شدهاند، خانوادههایی که ماهها در انتظار بازگشت عزیزانشان ماندهاند و ناوی که با کمبود برخی اقلام ضروری، مشکلات آب و فاضلاب و فشار فزاینده ناشی از عملیات رزمی روبهروست. همزمان، این مأموریت بخشی از روند گستردهتری در نیروی دریایی آمریکا است که در آن ناوهای هواپیمابر بیش از مدت استاندارد هفتماهه در دریا میمانند.
به گزارش خبرآنلاین، سیانان نوشت: آبراهام لینکلن اکنون در میانه یک مأموریت رکوردشکن قرار دارد. این ناو بیش از شش ماه است که از بندر اصلی خود دور مانده و ممکن است در مسیر بازگشت به خانه، رکورد طولانیترین حضور یک ناو هواپیمابر آمریکایی دور از بندر اصلی خود از زمان جنگ ویتنام را به نام خود ثبت کند.
این رکورد تنها چند ماه پیش توسط ناو هواپیمابر «جرالد آر. فورد» ثبت شد. فورد پس از یک مأموریت ۳۲۶ روزه به خانه بازگشت؛ مأموریتی که در جریان آن در عملیاتهای آمریکا علیه ایران و ونزوئلا نیز مشارکت داشت.
با این حال، طولانی شدن مأموریت لینکلن یک اتفاق منفرد نیست. بررسی CNN از اطلاعیههای مربوط به مأموریت ناوهای هواپیمابر و دادههای «ردیاب ناوگان» مؤسسه نیروی دریایی آمریکا نشان میدهد که نیروی دریایی آمریکا بهطور فزایندهای از گروههای رزمی ناوهای هواپیمابر میخواهد بیش از مدت هفتماهه توصیهشده در مأموریت باقی بمانند.
کارشناسان و مقامهای سابق هشدار دادهاند که ادامه این روند میتواند فشار بیشتری بر ناوها وارد کند و باعث فرسودگی خدمه شود؛ فرسودگیای که حتی ممکن است برخی ملوانان را به ترک نیروی دریایی وادار کند.
یکی از خدمه لینکلن که با سیانان صحبت کرده، وضعیت روحی داخل ناو را بسیار بد توصیف کرده و گفته است بارها از افکار خودکشی در میان همکارانش شنیده است.
او همچنین از مشکلات مکرر در امکانات اولیه ناو خبر داده است. به گفته او، سرویسهای بهداشتی و آبخوریهای مختلف در اطراف ناو مرتب از کار میافتند و آب گرم نیز در بسیاری از مواقع در دسترس نیست.
این خدمه گفت: «هر روز که از خواب بیدار میشویم و به صحبتهای فرمانده گوش میدهیم، با اضطراب و امید فراوان منتظریم خبری درباره بازگشتمان بشنویم.»
ملوانان دیگری که در لینکلن خدمت میکنند نیز در گفتوگو با سیانان شرایط فعلی را با مأموریتهای قبلی خود بسیار متفاوت دانستهاند. به گفته آنها، دلیل اصلی این تفاوت، ادامه عملیات رزمی و ناتوانی ناو در توقف در بنادر کشورهای دوست است.
در شرایط عادی، توقف ناو در بندر فقط فرصتی برای پیاده شدن خدمه نیست؛ این توقفها امکان دریافت تدارکات تازه را فراهم میکند و به ملوانان اجازه میدهد برای مدتی از فضای فشرده و سخت زندگی در ناو فاصله بگیرند، استراحت کنند و تجدید قوا داشته باشند.
اما لینکلن در این مأموریت طولانی، به گفته ملوانان و اعضای خانواده آنها، با کمبودهای مقطعی مواد غذایی، کاهش ذخایر اقلام بهداشتی و مشکلات مربوط به سیستم آب روبهرو شده است.
یکی از ملوانان که به دلیل نگرانی از پیامدهای احتمالی برایش، درخواست کرده نامش فاش نشود، گفت وضعیت فروشگاه داخل ناو نیز تغییر کرده است.
او گفت: «قبلاً میتوانستید به فروشگاه ناو بروید و هر تعداد کالا که میخواستید بخرید و همه محصولات بهداشتی همیشه موجود بود.»
اما اکنون، به گفته او، خرید برخی اقلام محدود شده و «تقریباً هیچ محصول بهداشتی بهراحتی در دسترس نیست».
کیت کوزمینسکی، کارشناس دفاعی که بر تحقیقات مرکز امنیت آمریکای نوین نظارت دارد، معتقد است نیروی دریایی باید نحوه برنامهریزی مأموریتهای خود را با واقعیتهای جدید عملیاتی هماهنگ کند تا ملوانان و خانوادههای آنها از ابتدا بدانند قرار است با چه شرایطی روبهرو شوند.
او درباره تأثیر این وضعیت بر خانوادهها پرسید: «این شرایط چه بلایی سر خانوادهای میآورد که یکی از اعضایش تازه به فورد اعزام شده است؟»
کوزمینسکی معتقد است چنین شرایطی میتواند در نهایت روی تصمیم افراد یا خانوادههایشان برای ادامه خدمت در نیروی دریایی تأثیر بگذارد و حتی آنها را به این نتیجه برساند که باید از نیروی دریایی خارج شوند.
دو ملوان به دریا پریدند
سیانان پیشتر گزارش داده بود که در ماههای اخیر دو ملوان وابسته به گروه رزمی لینکلن به دریا پریدهاند. مقامهای آمریکایی اعلام کردند هر دو نفر زنده نجات داده شدند.
گزارشهای «نیوی تایمز» و «استارز اند استرایپس» نیز از موارد دیگری خبر دادهاند که در آنها از پریدن ملوانان از ناو جلوگیری شده است.
پدر یکی از ملوانان لینکلن که با سیانان صحبت کرده و خواسته نامش فاش نشود، گفت او کاملاً درک میکند که نیروهایی مانند فرزندش برای انجام وظیفه به نیروی دریایی میپیوندند و انجام این وظیفه در شرایط جنگی ذاتاً دشوار است.
با این حال، این پدر یک پرسش اساسی دارد: چرا پایان مأموریت و بازگشت نیروها زودتر اتفاق نیفتاده است و آیا بخشی از فشار روانی ناشی از این مأموریت طولانی قابل پیشگیری نبود؟
نیروی دریایی آمریکا در پاسخ به پرسشهای سیانان درباره سلامت روان خدمه اعلام کرد: «ما شاهد افزایش افکار خودکشی یا اقدام به خودکشی در داخل ناو نبودهایم. سلامت و رفاه هر یک از نیروهای نظامی برای ما اهمیت جدی دارد و متخصصان مذهبی، پزشکی و سلامت روان در دسترس هستند تا در صورت بروز نگرانی، آنها را ارزیابی و به آنها رسیدگی کنند.»
یک مقام آمریکایی نیز گفت نیروی دریایی هیچ ارتباطی میان طول مدت مأموریت و افکار مربوط به خودآسیبرسانی مشاهده نکرده است. به گفته او، حوادث مربوط به افتادن یا پریدن افراد از کشتی نیز اتفاقی منحصر به این ناوگان نیست.
ترامپ: مأموریت لینکلن «حتی نزدیک به اندازه کافی طولانی نبوده است»
دونالد ترامپ، رئیسجمهوری آمریکا، روز جمعه در پاسخ به پرسشی درباره طولانی شدن مأموریت لینکلن، ظاهراً اهمیت طولانی بودن آن را کمرنگ کرد و گفت این مأموریت «حتی نزدیک به اندازه کافی طولانی نبوده است».
همین اظهارنظر خشم همسر یکی از نیروهای حاضر در لینکلن را برانگیخت. این زن که نخواست نامش فاش شود، روز جمعه در گفتوگو با جیک تپر از سیانان گفت ترامپ «قبل از اینکه حرف بزند فکر نمیکند».
او از ترامپ و پیت هگست، وزیر دفاع آمریکا، خواست «کمی همدلی» نشان دهند.
این زن گفت: «مسئولیت آنچه را که با ارتش، کشتیها و جنگتان اتفاق میافتد بپذیرید. جنگ شماست. واقعاً خشمآور است.»
ناوهای هواپیمابر آمریکا چرا اینقدر طولانی در دریا میمانند؟
دادههایی که سیسیان بررسی کرده نشان میدهد مدت مأموریت ناوهای هواپیمابر مستقر در آمریکا از سال ۲۰۲۰ بهطور پیوسته افزایش یافته است.
برنامه نیروی دریایی آمریکا در اصل برای این طراحی شده بود که ملوانان چرخههای سهساله نسبتاً قابل پیشبینی داشته باشند. در این برنامه، یک مأموریت هفتماهه، معادل ۲۱۰ روز، در نظر گرفته شده بود.
به گفته دریادار داریل کادل، بین سالهای ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ بیشتر مأموریتها در محدوده تعیینشده باقی میماندند؛ یا کمتر از زمان هدف طول میکشیدند یا نهایتاً چند روز بیشتر ادامه پیدا میکردند.
اما از اکتبر ۲۰۲۳، یعنی زمانی که حمله حماس به اسرائیل موجی از درگیریهای منطقهای را به دنبال داشت، نیروی دریایی دیگر نتوانست به این برنامه پایبند بماند.
جنگ اسرائیل و حماس باعث شد مأموریت چندین ناو هواپیمابر آمریکا تمدید شود.
فورد و ناو «دوایت دی. آیزنهاور» هر دو پس از آغاز جنگ، مدت بیشتری در مأموریت باقی ماندند.
فورد در ژانویه ۲۰۲۴ پس از ۲۶۰ روز دوری از خانه بازگشت. آیزنهاور نیز در ژوئیه ۲۰۲۴ پس از ۲۷۴ روز مأموریت به خانه برگشت.
سه مأموریت مختلف ناوهای هواپیمابر که در سال ۲۰۲۴ آغاز شدند، بیش از ۲۵۰ روز طول کشیدند.
در سال ۲۰۲۵ فشار حتی بیشتر شد. دو مأموریت طولانی از مرز ۲۷۰ روز عبور کردند که یکی از آنها مأموریت تاریخی فورد بود؛ مأموریتی که ۳۲۶ روز طول کشید و رکوردی جدید پس از جنگ ویتنام ثبت کرد.
فورد؛ از اروپا و ونزوئلا تا خاورمیانه
مأموریت ۳۲۶ روزه فورد از بندر اصلی آن در نورفولک ایالت ویرجینیا آغاز شد.این ناو ابتدا راهی اروپا شد و پس از آن به منطقه کارائیب رفت. هواپیماهای فورد در آنجا در عملیاتی که به دستگیری نیکلاس مادورو، رهبر سابق ونزوئلا، منجر شد، حملاتی انجام دادند.
فورد سپس مسیر خود را به سمت خاورمیانه ادامه داد و در عملیات «خشم حماسی» علیه ایران مشارکت کرد.این مأموریت حتی با وجود یک آتشسوزی بزرگ روی ناو نیز ادامه پیدا کرد.
کارشناسانی که با سیانان صحبت کردهاند میگویند وقتی مأموریت ناوها بیش از حد طولانی میشود، فشار فقط به ملوانان وارد نمیشود؛ خود تجهیزات نیز به تدریج فرسوده میشوند.
قطعاتی که در شرایط عادی باید در بندر تعمیر یا تعویض شوند، در وسط دریا با تعمیرات موقت سرپا نگه داشته میشوند.
در چنین شرایطی، مشکلات کوچک نیز کمکم روی هم جمع میشوند. برای مثال، کابلهایی که هواپیماها را هنگام فرود متوقف میکنند، ممکن است شروع به فرسوده شدن کنند. آب شور دریا نیز میتواند به سیستمهای مختلف داخل کشتی نفوذ کند.
به گفته منابع، وقتی چنین مشکلاتی روی هم انباشته شوند، احتمال بروز نقص و حادثه افزایش پیدا میکند.
در کنار فرسودگی تجهیزات، فرسودگی خدمه و خانوادههای آنها نیز به یک نگرانی جدی تبدیل میشود.
«این موضوع بیسابقه نیست؛ اما فشارش واقعی است»
دریادار بازنشسته بروس گیلینگهام، که در دوران همهگیری کرونا جراح کل نیروی دریایی آمریکا بود، به سیانان گفت یکی از مهمترین مسائلی که در مأموریتهای طولانی دوران همهگیری مطرح بود، میزان تابآوری ملوانان و تفنگداران دریایی بود.
در آن دوران، کشتیها به دلیل محدودیتهای کرونایی نمیتوانستند مانند گذشته در بنادر توقف کنند.
گیلینگهام گفت طولانی شدن مأموریتها اتفاقی بیسابقه نیست. او گفت: «این موضوع بیسابقه نیست. اگر به تاریخ نیروی دریایی نگاه کنید، رویدادهای جهانی ایجاب میکنند مأموریتها طولانیتر شوند و ملوانان هم به این فراخوان پاسخ میدهند.»
او ادامه داد: «نیروی دریایی بازی را در زمین حریف انجام میدهد؛ این ماهیت این کار است و نیروی دریایی در انجامش بسیار خوب است. اما این به آن معنا نیست که چنین شرایطی به افراد و کشتیها فشار وارد نمیکند.»
با این حال، مسئله حفظ نیروهای متخصص در نیروی دریایی نیز در سال جاری به یکی از نگرانیهای مهم تبدیل شده است.
منابع آگاه از بحثهای داخلی نیروی دریایی میگویند حفظ خلبانان نیروی دریایی و نیروهای متخصص تعمیر و نگهداری به یک مشکل جدی تبدیل شده است.
هگست اوایل سال جاری دستور بررسی مشکلات مربوط به ماندگاری نیروهای شاغل در اسکادرانهای جنگنده نیروی دریایی را صادر کرد.
در همین حال، نیروی دریایی برای نگه داشتن نیروهای متخصص خود، به افسران پرواز و خلبانان دریایی پاداشهای سالانهای در حد دهها هزار دلار پیشنهاد میدهد.
لینکلن؛ مأموریتی که بعد از ماهها هنوز ادامه دارد
در میان این روند، سومین مأموریت طولانی ناوهای هواپیمابر در سال ۲۰۲۵، یعنی مأموریت آبراهام لینکلن، هنوز ادامه دارد.
این ناو ۲۱ نوامبر از سندیگو خارج شد و حالا نزدیک به ۹ ماه از آغاز مأموریتش میگذرد.
بیشتر خدمه آخرین بار در ۱۱ دسامبر، هنگام توقف ناو در گوام، پا به خشکی گذاشتند.
اکنون یک ناو هواپیمابر مستقر در ژاپن، یعنی «جورج واشنگتن»، در حال حرکت برای جایگزین کردن لینکلن در مأموریتهای محاصرهای در خلیج فارس است.
اما حتی با وجود نزدیک شدن زمان جایگزینی، لینکلن ممکن است در مسیر بازگشت به کالیفرنیا، رکورد ۳۲۶ روزه فورد را نیز بشکند.
وقتی فشار مأموریت به خانههای ملوانان میرسد
طولانی شدن مأموریت لینکلن فقط برای خدمه داخل ناو مشکلساز نشده است. خانوادههای آنها نیز ماههاست با تبعات این وضعیت دستوپنجه نرم میکنند.
چند تن از اعضای خانواده نیروهای حاضر در ناو به سیانان گفتهاند که این مأموریت طولانی فشار زیادی بر زندگی آنها وارد کرده است.
اشلی تی، مادر یکی از ملوانان لینکلن، گفت بستههای حمایتی که خانوادهها برای نیروها میفرستند گاهی ماهها دیر به دست آنها میرسد و بعضی اوقات نیز اصلاً تحویل داده نمیشود.
او برای محافظت از هویت فرزندش از سیانان خواست نام خانوادگیاش منتشر نشود.
اشلی گفت:«میفهمم که آنها در منطقه جنگی هستند، اما اگر اجازه توقف در هیچ بندری را ندارند، حداقل کاری که نیروی دریایی میتواند انجام دهد این است که مطمئن شود بستههایشان بهموقع به دستشان میرسد.»
یکی دیگر از اعضای خانواده نیروهای لینکلن نیز برای حفظ هویت ملوان موردنظرش ناشناس ماند و تصاویری از وضعیت سرویسهای بهداشتی ناو را در اختیار سیانان گذاشت.
در این تصاویر، توالتهای سرریز شده و بخشهایی از سرویسهای بهداشتی دیده میشود که با فاضلاب آلوده شدهاند؛ مشکلی که فورد نیز در جریان مأموریت طولانی خود با آن مواجه شده بود.
همسر یکی از نیروهای حاضر در لینکلن نیز به جیک تپر گفت همسرش این مأموریت را «بدترین مأموریتی که تا به حال داشته» توصیف کرده است.
او گفت همسرش معمولاً از آن دسته افرادی است که مشکلات کاری را با خود به خانه نمیآورد.
به گفته او، همسرش کارش را انجام میدهد، به خانه برمیگردد و مسائل کاری را همانجا پشت سر میگذارد. او برای ارتش آمریکا بسیار سخت کار میکند و همیشه تلاش کرده وظیفهاش را به بهترین شکل انجام دهد.
اما این بار شرایط متفاوت شده است.
همسر این ملوان گفت: «حتی خودش هم گفته که متوجه شده دارد تغییر میکند. احساس میکند عصبانیتر و ناامیدتر شده و این واقعاً شبیه او نیست.»
او افزود: «برای من، بهعنوان همسرش، شنیدن این حرفها خیلی سخت است؛ مخصوصاً وقتی هیچ کاری از دستم برنمیآید. نمیتوانم کمکش کنم.»
نگرانی قانونگذاران درباره وضعیت خدمه
شرایط داخل لینکلن نگرانیها درباره سلامت روان ملوانان را افزایش داده و توجه قانونگذاران آمریکایی را نیز جلب کرده است. ریچارد بلومنتال، سناتور دموکرات ایالت کنتیکت، در نامهای به پنتاگون خواستار پاسخ درباره وضعیت خدمه این ناو شده است.
>>> بیشتر بخوانید:
درحالی که ملوانان از ناو آبراهام لینکلن خود را به دریا میاندازند؛ ترامپ گفت آنها نگران نیستند!/آکسیوس: خدمه فرسودهاند یا «هرگز نشکستهاند»؟!
رهبر دموکراتهای سنا خواهان برکنار وزیر جنگ آمریکا شد / شومر: هگست کاملا ناتوان است
هگست تکذیب کرد: وضعیت ناو آبراهام لینکلن خیلی هم خوب است / گزارش خانوادههای نظامیان از اقدام ملوانان ناو لینکلن به پرتاب خود به دریا
در همین حال، فرماندهان گروه رزمی لینکلن میگویند تلاش میکنند شرایط زندگی و کار ملوانان را تا حد امکان بهتر کنند.
کاپیتان کیسی ماهون، فرمانده ناوشکن «فرانک ای. پیترسن جونیور»، ماه گذشته در گفتوگو با پاملا براون از CNN در داخل ناوشکن گفت شرایط جنگی، وضعیت «بسیار پراسترسی» برای ملوانان ایجاد کرده است.
او توضیح داد که در کشتی جلسات گروهی و نشستهایی برای تخلیه فشار روانی برگزار میشود تا ملوانان بتوانند درباره مشکلات و تجربههای خود صحبت کنند و بازخوردشان را به فرماندهان منتقل کنند.
فرماندهان همچنین تلاش میکنند روشهای سادهتر و حتی سرگرمکنندهای برای کاهش استرس پیدا کنند؛ از جمله برنامههای بستنیخوری و نصب تابلوهایی که ملوانان میتوانند روی آنها میمها و مطالب طنز درباره تجربههایشان در مأموریت منتشر کنند.
۱۰ هزار پرواز در حمایت از عملیات علیه ایران
با وجود تمام این دشواریها، گروه رزمی لینکلن همچنان به مأموریت نظامی خود ادامه داده است.
بر اساس اعلام فرماندهی مرکزی آمریکا، هواپیماهای گروه رزمی لینکلن حدود ۱۰ هزار پرواز انجام دادهاند؛ پروازهایی که در حمایت از حملات علیه ایران و اجرای محاصره آمریکا علیه این کشور انجام شده است.
اما همین حجم بالای عملیات باعث شده حتی مقامهای نیروی دریایی نیز درباره کارآمدی مدل فعلی مأموریتها سؤال کنند.
جان پریمن، ارشدترین ملوان نیروی دریایی آمریکا، اخیراً مدل فعلی را به «یک نوار نقاله بسیار از پیش تعیینشده» تشبیه کرد که بر اساس «ذهنیت دوران صلح» شکل گرفته است.
پریمن در جریان صحبت درباره مأموریت ۱۱ ماهه جرالد آر. فورد گفت نیروی دریایی دیگر نمیتواند با همان الگوی گذشته به کار خود ادامه دهد.
او گفت:«ما مجبور خواهیم بود یک مدل متفاوت برای آمادهسازی و بهکارگیری نیروها پیدا کنیم.»
ناوهای هواپیمابر آمریکا محدودند
یکی از دلایل فشار فزاینده بر ناوهای موجود، محدود بودن تعداد ناوهای هواپیمابر آمریکاست. آمریکا ۱۱ ناو هواپیمابر دارد و برخی از آنها در حال پیر شدن هستند و باید با ابرناوهای جدید کلاس فورد جایگزین شوند.
اما همه این ۱۱ ناو همزمان در دسترس نیستند. نیاز به تعمیرات و همچنین برنامههای مربوط به سوختگیری راکتورهای هستهای باعث میشود بخشی از ناوگان در هر مقطع از چرخه عملیاتی خارج باشد.
در چنین شرایطی، وقتی یک ناو برای مدت طولانی در مأموریت میماند، فشار بیشتری بر سایر ناوهای موجود وارد میشود.
از سوی دیگر، ناوهای جدید کلاس فورد نیز بارها با تأخیر مواجه شدهاند.
ناو «جان اف. کندی» که این هفته آخرین آزمایشهای دریایی خود را آغاز کرده، قرار است در مارس ۲۰۲۷ به نیروی دریایی تحویل داده شود؛ تقریباً دو سال دیرتر از برنامه اولیه.
برای ناو بعدی این کلاس، یعنی «دوریس میلر»، مشکلات حتی میتواند بیشتر باشد.
تغییر دستور ترامپ، ساخت ناو بعدی را عقب میاندازد
ترامپ اخیراً دستور داده است نیروی دریایی برنامه استفاده از سامانه الکترومغناطیسی پرتاب هواپیما را در ناوهای آینده کلاس فورد کنار بگذارد.
ناوهای فعلی کلاس فورد از این فناوری استفاده میکنند، اما قرار است دوریس میلر و ناوهای بعدی به جای آن از منجنیقهای بخار استفاده کنند؛ فناوریای که در ناوهای قدیمیتر کلاس نیمیتز به کار میرود.
این تغییر به معنای آن است که طراحی دوریس میلر باید دوباره مورد بازنگری قرار گیرد.
برایان کلارک، کارشناس کشتیسازی مؤسسه هادسون، به سیانان گفت هزینه این تغییر «احتمالاً به میلیاردها دلار» خواهد رسید.
او همچنین هشدار داد که این تغییر میتواند ورود ناو را به خدمت بهشدت عقب بیندازد. دوریس میلر قرار بود حدود سال ۲۰۳۴ وارد خدمت شود، اما اکنون ممکن است ورود آن تا «پایان دهه آینده» به تعویق بیفتد.
هر تأخیر، یعنی فشار بیشتر بر ناوهای موجود
تأخیر در ساخت ناوهای جدید در نهایت میتواند یک اثر زنجیرهای ایجاد کند.
اگر ناوی که قرار بوده در یک زمان مشخص وارد چرخه عملیاتی شود آماده نباشد، نیروی دریایی باید برای پوشش جای خالی آن، از ناوهای موجود بیشتر استفاده کند و مأموریت آنها را طولانیتر کند.
گزینه دیگر این است که ناوهای نسل قدیمی کلاس نیمیتز، حتی پس از رسیدن به عمر خدمتی ۵۰ ساله، همچنان به فعالیت ادامه دهند.
در نتیجه، ماجرای آبراهام لینکلن فقط داستان یک ناو هواپیمابر خسته و یک مأموریت طولانی نیست.
این ناو در واقع در نقطهای قرار گرفته که چند مشکل همزمان به یکدیگر رسیدهاند: افزایش مأموریتهای نظامی، کمبود ناوهای آماده، فرسودگی تجهیزات، تأخیر در ساخت ناوهای جدید و دشواری حفظ نیروهای متخصص.
و در میان همه این مسائل، هزینه انسانی آن شاید کمتر از هزینه فنی و نظامی نباشد.
ملوانانی که ماهها از خانه دور ماندهاند، خانوادههایی که در انتظار بازگشت آنها هستند و خدمهای که در شرایط جنگی بدون توقفهای معمول بندری به مأموریت ادامه میدهند، بخشی از بهایی هستند که نیروی دریایی آمریکا برای حفظ حضور مداوم خود در مناطق درگیری میپردازد.
آبراهام لینکلن هنوز در راه خانه است؛ اما اگر مأموریت آن به اندازهای طول بکشد که رکورد فورد را بشکند، این رکورد بیش از آنکه نشانه قدرت یک ناو هواپیمابر باشد، میتواند نشانهای از فشار فزایندهای باشد که امروز بر ناوگان و کسانی که در آن خدمت میکنند وارد شده است.
315
کد مطلب 2260456
-
ائتلاف دریایی عربستان با پیوستن 13 کشور؛ آیا این ائتلاف میتواند موفق شود؟/ ریاض دقیقا چه هدفی را دنبال میکند
-
روایت تکاندهنده سیانان از داخل آبراهام لینکلن؛ماهها جنگ، خدمه فرسوده و ناوی که هنوز به خانه برنگشته است
-
انتقاد از اتحادیه اروپا به دلیل مذاکرات مخفی با پلیس اسرائیل
-
حملات ایران به بحرین دلیل اصلی فاجعه دریایی برای آمریکا/ تقلا برای خارج کردن ناو لینکلن
-
بقائی: سیاست خارجی آمریکا در قبال ایران دچار «دروغمحوری» افراطی است
-
درخواست بیسابقه کره جنوبی از کره شمالی
-
کانال ۱۳: اسرائیل قصد داشت به اهداف ترکیه حمله کند اما ترامپ مانع شد
-
روسیه: آماده مذاکره برای پایان جنگ هستیم
-
حملات ایران به بحرین دلیل اصلی فاجعه دریایی برای آمریکا/ تقلا برای خارج کردن ناو لینکلن