گاهی انسان آنقدر از خطاهایش شرمنده است که حتی زبانش برای سخن گفتن با خدا نمیچرخد؛ اما درست در همین لحظه، درِ رحمت الهی همچنان باز است. مناجات ابوحمزه ثمالی، روایت همین دلِ شکستهای است که با وجود گناه، امید خود را به بخشش و مهربانی پروردگار از دست نمیدهد.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، مناجات، نجوا و گفتوگوی بیواسطه دل با پروردگار است؛ یکی از قدیمیترین جلوههای معنویت که در فرهنگ دینی و انسانی جایگاهی عمیق و ماندگار دارد. این خلوت با خدا، فرصتی است برای آنکه انسان در میان شتاب و هیاهوی زندگی روزمره، لحظهای درنگ کند، به آرامش برسد و دوباره به خویشتن بازگردد.
بسیاری از عارفان، عالمان و بزرگان معنوی، نابترین تجربههای روحانی خود را در قالب دعا و مناجات به یادگار گذاشتهاند؛ کلماتی که پس از گذشت سالها همچنان میتوانند خستگیهای روح را التیام بخشند و در مسیر زندگی، نوری برای دل و جان باشند.
بنابر روایت ایکنا، در ادامه، فرازی دلنشین و ناب از نیایش ابوحمزه ثمالی با ترجمه جویا جهانبخش آمده است؛ نجواهایی که میتواند در میان شتاب و دغدغههای زندگی امروز، لحظهای آرامش، تأمل و یاد خدا را نصیب دل کند.
کد مطلب 2271058
-
پشت پرده هیجانطلبی نوجوانان؛ والدین این رفتارها را اشتباه میفهمند؟
-
اصل تفاوت در اسلام؛ از نظریه رالز تا عدالت علوی
-
استوریموشن | وقتی گناهکار هم جز رحمت خدا پناهی ندارد