دموکرات‌ها در انتظار شکل‌گیری موجی آبی در انتخابات ماه نوامبر هستند و مجموعه‌ای از نظرسنجی‌های اخیر این تصور را در میان آن‌ها تقویت کرده است که می‌توانند در مناطقی به پیروزی برسند که به‌شدت جمهوری‌خواه هستند؛ مناطقی که پیروزی در آن‌ها تا چند ماه پیش غیرقابل تصور به نظر می‌رسید.
به گزارش خبرآنلاین، انتظارات از این حزب (حزب دموکرات) چنان بالا رفته است که اگر دموکرات‌ها در روز انتخابات یعنی سوم نوامبر (۱۲ آبان) نتوانند به پیروزی‌های چشمگیر دست یابند و کنترل هر دو مجلس کنگره را به دست بگیرند، احتمال ناامیدی گسترده در میان اعضای این حزب و در مقابل، جشن و خوشحالی جمهوری‌خواهان وجود دارد.
به گزارش روز سه شنبه خبرنگار ایرنا، «دیوید اکسلرود»، مفسر ارشد سیاسی سی‌ان‌ان در این باره می‌گوید: «فکر می‌کنم دموکرات‌ها در شمار کافی از ایالت‌ها به پیروزی نزدیک هستند تا روز بسیار خوبی را پشت سر بگذارند؛ اما اگر نتوانند کنترل سنا را به دست بگیرند، تعجب نخواهم کرد.»
اکسلرود در عین حال گفت اگر دموکرات‌ها بتوانند ۵۳ کرسی سنا را به دست آورند نیز شگفت‌زده نخواهد شد. او افزود: «همه‌چیز واقعا به این بستگی دارد که این موج تا چه اندازه قدرتمند باشد.»
شبکه سی ان ان در تحلیل مفصل می گوید: با این حال، انتظار غالب این است که موجی انتخاباتی، دست‌کم در حدی مشخص، شکل بگیرد.
وقتی شکست به پیروزی تعبیر می‌شود
در سال ۲۰۲۲، پس از آنکه دیوان عالی آمریکا رای تاریخی «رو علیه وید» (Roe v. Wade/ قانونی‌شدن سقط جنین ) را لغو کرد، دموکرات‌ها و جو بایدن، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا، عملا نتایج انتخابات را جشن گرفتند؛ انتخاباتی که در آن دموکرات‌ها تنها ۹ کرسی مجلس نمایندگان را از دست دادند و کنترل این مجلس را به جمهوری‌خواهان واگذار کردند.
بایدن یک روز پس از انتخابات گفت: «در حالی که رسانه‌ها و تحلیلگران از وقوع موجی عظیم به سود جمهوری‌خواهان خبر می‌دادند، چنین اتفاقی نیفتاد.» او نتایج را «روزی خوب برای دموکراسی» توصیف کرد؛ هرچند تسلط جمهوری‌خواهان بر مجلس نمایندگان، مسیر پیشبرد برنامه‌های قانون‌گذاری او را مسدود کرد.
در سال ۲۰۱۸ نیز، پس از آنکه جمهوری‌خواهان ۴۱ کرسی مجلس نمایندگان را از دست دادند و کنترل این مجلس را به دموکرات‌ها واگذار کردند، دونالد ترامپ به حفظ اکثریت جمهوری‌خواهان در سنا اشاره کرد و مدعی شد که حزبش «به‌مراتب بهتر از آنچه سوابق تاریخی پیش‌بینی می‌کردند» عمل کرده است.
صرف‌نظر از نتیجه انتخابات امسال، احتمال دارد ترامپ مدعی وقوع تقلب انتخاباتی شود؛ چه شواهدی برای اثبات چنین ادعایی وجود داشته باشد و چه وجود نداشته باشد. او همچنین ممکن است تلاش کند به شکلی، نتیجه انتخابات را پیروزی خود معرفی کند.
نظرسنجی‌ها به سود دموکرات‌هاست
دموکرات‌ها نسبت به انتخابات پیش رو خوش‌بین هستند. در نظرسنجی اخیر شبکه ای‌بی‌سی نیوز و روزنامه واشنگتن پست، هنگامی که از رأی‌دهندگان پرسیده شد در انتخابات ماه نوامبر از کدام حزب حمایت خواهند کرد، دموکرات‌ها تقریبا ۱۰ درصد از جمهوری‌خواهان پیش بودند.
در رقابت‌های سنا نیز نامزدهای دموکرات در ایالت‌های جمهوری‌خواهی مانند آلاسکا، آیووا، کانزاس و تگزاس رقابتی نزدیک با نامزدهای جمهوری‌خواه دارند.
در ایالت‌های موسوم به «بنفش» که رقابت میان دو حزب نزدیک است، از جمله میشیگان و جورجیا، رقابت‌ها فشرده است. دموکرات‌ها امیدوارند شتاب سیاسی کنونی به آن‌ها کمک کند کرسی‌هایی را که هم‌اکنون در اختیار دارند، حفظ کنند.
ارزیابی‌های پس از انتخابات درباره دقت نظرسنجی‌ها نیز تا حد زیادی به این موضوع بستگی خواهد داشت که آیا مؤسسات نظرسنجی توانسته‌اند میزان اشتیاق دموکرات‌ها را به‌درستی اندازه‌گیری کنند یا آن را بیش از حد برآورد کرده‌اند.
سابقه تاریخی چه چیزی را پیش‌بینی می‌کند؟
حزب رئیس‌جمهوری تقریبا همیشه در انتخابات میان‌دوره‌ای تعدادی از کرسی‌های مجلس نمایندگان را از دست می‌دهد.
در ۱۰۰ سال گذشته، تنها دو بار حزب مستقر در کاخ سفید حتی یک کرسی از مجلس نمایندگان را از دست نداده است؛ در حالی که در بسیاری از دوره‌ها، میزان این کاهش بسیار قابل توجه بوده است.
این دو استثنا عبارت بودند از سال ۲۰۰۲، در دوران ریاست‌جمهوری جورج دبلیو بوش و در آستانه حمله آمریکا به عراق پس از حملات ۱۱ سپتامبر، و سال ۱۹۹۸، زمانی که رونق اقتصادی ناشی از رشد شرکت‌های اینترنتی موسوم به دات‌کام و واکنش منفی افکار عمومی به تلاش‌ها برای استیضاح بیل کلینتون، رئیس‌جمهوری وقت، به سود حزب حاکم تمام شد.
حزب رئیس‌جمهور معمولا چند کرسی مجلس نمایندگان را از دست می‌دهد؟
میزان این کاهش متفاوت است. تغییر تنها چند کرسی نیز می‌تواند پیامدهای سیاسی بزرگی داشته باشد. در سال ۲۰۲۲، دموکرات‌ها با از دست دادن ۹ کرسی، اکثریت خود را در مجلس نمایندگان از دست دادند؛ شکستی آشکار که با این حال، بسیار محدودتر از شکست سنگینی بود که بسیاری از ناظران پیش‌بینی می‌کردند.
اما گاهی تغییرات بسیار بزرگ‌تری رخ می‌دهد. در سال ۱۹۹۴، دموکرات‌ها در نخستین انتخابات میان‌دوره‌ای دوران ریاست‌جمهوری بیل کلینتون، در جریان آنچه «انقلاب جمهوری‌خواهان» نام گرفت، ۵۴ کرسی را از دست دادند.
در سال ۲۰۱۰ نیز، در جریان موج سیاسی موسوم به «انقلاب تی‌پارتی»، دموکرات‌ها ۶۳ کرسی را واگذار کردند؛ نتیجه‌ای که باراک اوباما، رئیس‌جمهور وقت، آن را شکستی سنگین توصیف کرد. دموکرات‌ها در هر دو انتخابات کنترل مجلس نمایندگان را از دست دادند.
در نخستین انتخابات میان‌دوره‌ای دوران ریاست‌جمهوری ترامپ در سال ۲۰۱۸ نیز جمهوری‌خواهان با از دست دادن ۴۱ کرسی، کنترل مجلس نمایندگان را به دموکرات‌ها واگذار کردند.
نقشه رقابت‌های سنا به سود جمهوری‌خواهان است
سناتورها برای دوره‌های شش‌ساله انتخاب می‌شوند و در هر انتخابات، تقریبا یک‌سوم کرسی‌های سنا به رأی گذاشته می‌شود.
از مجموع ۳۵ کرسی که در سال ۲۰۲۶ در معرض رقابت قرار دارند، تنها ۱۰ کرسی در فهرست رقابت‌های کلیدی قرار گرفته‌اند. دموکرات‌ها برای رسیدن به ۵۱ کرسی باید هفت کرسی از این ۱۰ کرسی را به دست آورند.
از میان این رقابت‌های کلیدی، سه کرسی در ایالت‌های جورجیا، میشیگان و نیوهمپشایر هم‌اکنون در اختیار دموکرات‌هاست.
در مقابل، هفت کرسی دیگر در ایالت‌های آلاسکا، آیووا، کانزاس، مین، کارولینای شمالی، اوهایو و تگزاس در اختیار جمهوری‌خواهان قرار دارد.
جمهوری‌خواهان در رقابت‌های مجلس نمایندگان با خطر بیشتری روبه‌رو هستند
پس از سال‌ها مهندسی حوزه‌های انتخاباتی به سود احزاب در بسیاری از ایالت‌ها، تعداد کرسی‌هایی که رقابت در آن‌ها واقعا نزدیک است، کاهش یافته است.
بر اساس ارزیابی موسسه غیرحزبی «کوک پولیتیکال ریپورت»، تنها ۲۱ کرسی در دسته رقابت‌های کاملا نامشخص قرار دارند؛ یعنی هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت کدام حزب برنده خواهد شد.
از این تعداد، ۱۵ کرسی در اختیار جمهوری‌خواهان و تنها ۶ کرسی در اختیار دموکرات‌هاست.
بر اساس ارزیابی همین موسسه، ۱۰ کرسی متعلق به جمهوری‌خواهان در وضعیت‌هایی قرار دارند که احتمال پیروزی دموکرات‌ها در آن‌ها قطعی، بسیار محتمل یا نسبتا محتمل ارزیابی می‌شود. یک کرسی دیگر نیز در اختیار نماینده‌ای است که حزب جمهوری‌خواه را ترک کرده و به یک نماینده مستقل تبدیل شده است.
در مقابل، هشت کرسی متعلق به دموکرات‌ها در دسته‌هایی قرار دارند که احتمال پیروزی جمهوری‌خواهان در آن‌ها قطعی، بسیار محتمل یا نسبتا محتمل ارزیابی می‌شود.
این وضعیت به آن معناست که دموکرات‌ها ممکن است برای کسب اکثریت مجلس نمایندگان تنها به پیروزی در یک یا چند کرسی رقابتی نیاز داشته باشند. اما اگر جمهوری‌خواهان بتوانند بخش بزرگی از این کرسی‌ها را حفظ کنند، خواهند توانست ادعا کنند که موج انتخاباتی مورد انتظار به سود دموکرات‌ها به اندازه پیش‌بینی‌ها قدرتمند نبوده است.
قواعد مشابهی در سنا حاکم نیست
نتایج انتخابات مجلس نمایندگان و سنا لزوما در یک جهت حرکت نمی‌کنند.
در دو انتخابات میان‌دوره‌ای اخیر، یعنی انتخابات سال ۲۰۱۸ در نخستین دوره ریاست‌جمهوری ترامپ و انتخابات سال ۲۰۲۲ در دوران ریاست‌جمهوری بایدن، حزب رئیس‌جمهوری آن‌قدر کرسی در مجلس نمایندگان از دست دادند که کنترل این مجلس را واگذار کردند؛ اما در همان زمان، در سنا کرسی‌هایی به دست آوردند.
در سال ۲۰۱۸، جمهوری‌خواهان چهار کرسی سنا را از آن خود کردند و دموکرات‌ها نیز دو کرسی به دست آوردند؛ در نتیجه، حزب ترامپ با وجود پایین بودن میزان محبوبیت رئیس‌جمهوری در آن زمان، دو کرسی به مجموع کرسی‌های خود در سنا افزود.
در سال ۲۰۲۲ نیز دموکرات‌ها، با وجود فضای عمومی نامساعد برای بایدن، موفق شدند یک کرسی سنا را به دست آورند.
مجلس نمایندگان و سنا به‌ندرت در یک سال به دست احزاب مختلف می‌افتند
در سال‌های اخیر، کنترل مجلس نمایندگان یا سنا بارها تغییر کرده است؛ به‌گونه‌ای که تقریبا هر انتخابات به فرصتی برای تغییر موازنه قدرت در یکی از این دو مجلس تبدیل شده است.
با این حال، در ۵۰ سال گذشته تنها دو بار کنترل هر دو مجلس در یک دوره انتخاباتی تغییر کرده است: در سال ۱۹۹۴، طی انقلاب جمهوری‌خواهان، و در سال ۲۰۰۶، زمانی که موجی از حمایت از دموکرات‌ها در واکنش به جنگ عراق شکل گرفت.
پایین بودن میزان محبوبیت دونالد ترامپ به موقعیت نامزدهای جمهوری‌خواه آسیب زده است و برخی نظرسنجی‌های اخیر، دموکرات‌ها را به امیدواری درباره پیروزی در مناطقی سوق داده که پیش‌تر دور از دسترس به نظر می‌رسیدند.
البته هر یک از این رقابت‌ها شرایط خاص خود را دارد. نامزد دموکرات‌ها برای کرسی سنای کارولینای شمالی، «روی کوپر»، فرماندار پیشین و چهره‌ای محبوب است.
نامزد دموکرات‌ها در جورجیا، «جان آساف»، سناتور فعلی این ایالت است.
در تگزاس، «کن پکستون»، دادستان کل ایالت که با رسوایی‌های متعدد روبه‌رو بوده و از محبوبیت چندانی برخوردار نیست، نامزد جمهوری‌خواهان است.
در کانزاس، جایی که نزدیک به ۱۰۰ سال است هیچ دموکراتی به عنوان سناتور انتخاب نشده، یک کشیش میانه‌رو که به نمایندگی از دموکرات‌ها وارد رقابت شده، امید این حزب را افزایش داده است.
کانزاس و تگزاس؟
نظرسنجی‌ها در هر دو ایالت نشان‌دهنده رقابت‌های نزدیک در سطح ایالتی برای کرسی سنا و همچنین فرمانداری هستند.
دموکرات‌ها مدت‌هاست تلاش می‌کنند این تصور را تقویت کنند که کرسی سنای تگزاس می‌تواند از کنترل جمهوری‌خواهان خارج شود. با این حال، این اتفاق از سال ۱۹۸۸ تاکنون رخ نداده است؛ یعنی یک سال پیش از تولد تالاریکو، خواننده مشهور گروه راک اروسمیث.
در کانزاس نیز، در سال ۲۰۱۴، یک نامزد مستقل در نظرسنجی‌های پیش از انتخابات از یک جمهوری‌خواه نامحبوب پیش افتاده بود، اما در روز انتخابات شکست خورد.
بنابراین، بازگشت قدرتمند جمهوری‌خواهان در این ایالت‌ها بی‌سابقه نخواهد بود.
اگر «موج آبی» واقعا گسترده به سود دموکرات‌ها شکل بگیرد، باید به ایالت‌های جمهوری‌خواه دیگری نیز توجه کرد؛ از جمله کارولینای جنوبی.
در این ایالت، «آنی اندروز»، پزشک و نامزد دموکرات‌ها که هدف توهین‌های ترامپ قرار گرفته است، قصد دارد جایگزین سناتور دارلین گراهام شود؛ کسی که پس از درگذشت برادرش، لیندسی گراهام، در سال جاری، برای پر کردن کرسی خالی او منصوب شده بود.
دموکرات‌ها برای تصاحب مجلس نمایندگان و سنا به چند کرسی نیاز دارند؟
اکثریت در هر دو مجلس کنگره بسیار شکننده است. دموکرات‌ها برای دستیابی به اکثریت در هر یک از دو مجلس باید چهار کرسی خالص به مجموع کرسی‌های خود اضافه کنند.
در واقع، اکثریت جمهوری‌خواهان در مجلس نمایندگان از هر زمان دیگری در تاریخ این مجلس محدودتر است.
در آستانه روز انتخابات (سوم نوامبر) جمهوری‌خواهان ۲۱۸ کرسی از مجموع ۴۳۵ کرسی مجلس نمایندگان را در اختیار دارند؛ اکثریتی بسیار شکننده. البته «کوین کایلی»، نماینده مستقل کالیفرنیا، در امور اداری و سازمانی با جمهوری‌خواهان همکاری می‌کند.
دموکرات‌ها ۲۱۴ کرسی دارند و دو کرسی نیز خالی است؛ یک کرسی متعلق به هر یک از دو حزب. اگر دموکرات‌ها نتوانند دست‌کم چند کرسی به مجموع کرسی‌های خود اضافه کنند، با ناامیدی قابل توجهی روبه‌رو خواهند شد.
در سنا، جمهوری‌خواهان در حال حاضر ۵۳ کرسی و دموکرات‌ها ۴۵ کرسی دارند. دو سناتور مستقل نیز عملا در کنار دموکرات‌ها فعالیت می‌کنند.
دموکرات‌ها برای کنترل سنای ۱۰۰ عضوی باید شمار کرسی‌های خود را به ۵۱ برسانند؛ زیرا جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهوری آمریکا، در مقام رئیس سنا، در صورت برابر شدن آرای دو طرف می‌تواند رای تعیین‌کننده بدهد.
از دست دادن کنترل کنگره چه معنایی برای ترامپ و جمهوری‌خواهان خواهد داشت؟
ترامپ در طول دوره دوم ریاست‌جمهوری خود تلاش کرده است انتظارات درباره نتایج انتخابات میان‌دوره‌ای را مدیریت کند. او با اشاره به سابقه تاریخی انتخابات آمریکا پذیرفته است که حزب رئیس‌جمهوری معمولا در این انتخابات تعدادی از کرسی‌های خود را از دست می‌دهد.
او همچنین بی محابا و با آزادی عمل زیادی عمل کرده و تلاش داشته است تا حد امکان برنامه‌های خود را پیش ببرد؛ گویی انتظار دارد در نیمه دوم دوره ریاست‌جمهوری‌اش با کنگره‌ای مخالف‌تر روبه‌رو شود.
اگر دموکرات‌ها، کنترل مجلس نمایندگان یا سنا را به دست بگیرند، نظارت بر دولت ترامپ از طریق تحقیقات و جلسات استماع به‌مراتب افزایش خواهد یافت. این ابزارها می‌توانند با آشکار کردن عملکرد دولت، آن را در معرض بررسی عمومی قرار دهند و بر افکار عمومی تأثیر بگذارند.
دموکرات‌ها در صورت کسب اکثریت، کنترل بیشتری نیز بر بودجه ایالات متحده خواهند داشت.ترامپ بارها نشان داده است که حاضر نیست تمام بودجه‌ای را که کنگره تصویب کرده است، هزینه کند. اما اگر دموکرات‌ها، هم مجلس نمایندگان و هم سنا را در اختیار بگیرند، می‌توانند از طریق لوایح بودجه‌ای محدودیت‌های تازه‌ای بر نحوه هزینه‌کرد دولت ترامپ اعمال کنند.
اگر دموکرات‌ها تنها کنترل یکی از دو مجلس را به دست آورند، قدرت آن‌ها برای اعمال چنین محدودیت‌هایی کمتر خواهد بود.
با این حال، حتی در صورت تصاحب سنا، محدودیت‌های جدی پیش روی دموکرات‌ها قرار خواهد داشت. هیچ سناریوی واقع‌بینانه‌ای وجود ندارد که در آن یکی از دو حزب بتواند اکثریتی فوق‌العاده در اختیار بگیرد و از مانع رویه‌ای موسوم به «فیلی باستر» عبور کند؛ رویه‌ای که می‌تواند مانع تصویب طرح‌ها در سنا شود.
در نتیجه، لوایح هزینه‌ای در نهایت به حمایت دوحزبی و موافقت کاخ سفید نیاز خواهند داشت تا به تصویب برسند.ترامپ حتی زمانی که جمهوری‌خواهان کنترل هر دو مجلس کنگره را در اختیار داشته‌اند، نشان داده است که حاضر است اجازه دهد تامین مالی دولت متوقف شود.
جمهوری‌خواهان نیز تلاش کرده‌اند برخی از اولویت‌های ترامپ را از درگیری‌های بودجه‌ای مصون نگه دارند. برای نمونه، آن‌ها در اوایل سال جاری با دور زدن مانع فیلی باستر و استفاده از سازوکار موسوم به «تطبیق بودجه»، بودجه اداره مهاجرت و گمرک آمریکا (ICE) را برای چندین سال تامین کردند؛ اقدامی که تامین مالی این نهاد را تا پایان دوره ریاست‌جمهوری ترامپ تضمین می‌کند.
آن‌ها می‌دانستند که سوابق تاریخی از احتمال شکل‌گیری موجی انتخاباتی در انتخابات میان‌دوره‌ای حکایت دارد.
310310
کد مطلب 2291023
-
آیا دموکرات‌ها بیش از حد به پیروزی در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره امیدوارند؟
-
حمله پهپادهای انتحاری یمن به اهدافی در ریاض
-
ترامپ: نباید بگذاریم ایران به سلاح هسته‌ای دست یابد
-
فارن پالسی: جنگ علیه ایران، جهان را برای همیشه تغییر داد
-
کاتس: از لبنان عقب‌نشینی نمی‌کنیم
-
بیانیه ترامپ نتانیاهو را نجات نداد