فاطمه عبید، مادربزرگ ۹۵ ساله فلسطینی، در طول زندگی خود شاهد دههها آوارگی، جنگ و از دست دادن عزیزان بوده است. او که از بازماندگان نکبت سال ۱۹۴۸ است، میگوید آنچه اکنون در غزه میگذرد حتی از آن فاجعه تاریخی نیز دردناکتر است.
عبید که در شهر غزه زندگی میکند، میگوید در جریان حملات اخیر اسرائیل بیش از ۷۰ نفر از اعضای خانوادهاش را از دست داده و بارها مجبور به ترک خانه و جابهجایی شده است. با این حال، او با وجود دستورهای ارتش اسرائیل برای تخلیه شهر در سال ۲۰۲۳، حاضر نشد غزه را ترک کند.
او میگوید: «در نکبت اول صدها هزار نفر زمین و خانههایشان را از دست دادند، اما در این نکبت ما یک تاریخ کامل را از دست دادهایم.»
تجربه دو نسل از آوارگی
عبید که اصالتاً اهل محله شجاعیه در شرق شهر غزه است، در زمان نکبت ۱۹۴۸ برای مدتی کوتاه از خانه خود آواره شد؛ زمانی که گروههای صهیونیستی به شهرها و روستاهای فلسطینی حمله کردند و صدها هزار فلسطینی را مجبور به ترک خانههایشان کردند.
پس از توافق آتشبس سال ۱۹۴۹، او توانست به محله خود بازگردد. اما بیش از ۷۵ سال بعد، در جریان جنگ اخیر، دوباره همان تجربه را با شدتی بسیار بیشتر از سر گذراند.
به گفته او، خانهاش در شجاعیه ویران شد و بخش بزرگی از شرق غزه به منطقهای ممنوعه تبدیل شد.
او میگوید: «خانه ما را بمباران کردند و بیش از ۷۰ نفر از خانوادهام کشته شدند؛ پسرانم، نوههایم، خواهرزادههایم و بسیاری دیگر.»
آوارگیهای مکرر
از اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون، عبید بیش از ده بار مجبور به جابهجایی شده است. او اکنون همراه با نوههایش در یک آپارتمان نیمهکاره در غرب شهر غزه زندگی میکند.
در همان زمان، ارتش اسرائیل بارها از ساکنان شمال غزه خواست به مناطق جنوبی منتقل شوند. همزمان کمبود شدید غذا و آب آشامیدنی ایجاد شد و در اوت ۲۰۲۵ سازمان ملل اعلام کرد قحطی در شهر غزه رخ داده است.
عبید میگوید: «روزهایی بود که حتی یک جرعه آب هم پیدا نمیکردیم. هر جرعه را میشمردیم و هر بار مجبور بودیم از جایی به جای دیگر فرار کنیم.»
با این حال او تصمیم گرفت در غزه بماند.
«نمیخواستم شهرم را ترک کنم. نمیخواستم آخر عمرم را بیرون از غزه دفن شوم.»
تنها یادگار باقیمانده
در خانه قدیمیاش، عبید سالها وسایل شخصی خود را نگه داشته بود؛ از جمله لباس عروسی سفیدش و لباسها و وسایلی که خانوادهاش هنگام ازدواج به او هدیه داده بودند. اما همه آنها در جنگ از بین رفت.
تنها چیزی که برایش باقی مانده یک جفت گوشواره است که پدرش در کودکی به او هدیه داده بود.
او میگوید: «هیچوقت آنها را نفروختم یا عوض نکردم، چون پدرم آنها را به من داده بود. یاد او در این گوشوارههاست.»
به گفته عبید، این گوشوارهها تنها چیزی است که از زندگی او پیش از نکبت ۱۹۴۸ باقی مانده است.
شاهدان آخر
عبید یکی از معدود سالمندانی است که هم نکبت ۱۹۴۸ و هم جنگهای اخیر غزه را تجربه کرده است. طبق گزارشها، از اکتبر ۲۰۲۳ تاکنون بیش از ۴۸۰۰ سالمند فلسطینی در حملات کشته شدهاند و بسیاری دیگر نیز به دلیل گرسنگی، بیماری یا فروپاشی نظام درمانی جان خود را از دست دادهاند.
او میگوید در میان فرزندانش تنها یک و نیم نفر زنده ماندهاند؛ یکی سالم و دیگری به شدت زخمی که اکنون قادر به راه رفتن نیست.
در پایان میگوید: «در تمام زندگیام چیزهای زیادی را از دست دادهام، اما هیچ چیز دردناکتر از این نیست که از سرزمینت کنده شوی و بدانی پس از همه این سالها، در آوارگی خواهی مرد.»/چندثانیه
بخش سایتخوان، صرفا بازتابدهنده اخبار رسانههای رسمی کشور است.